Sponsorlu Bağlantı

+ Cevap Ver
Sayfa 1/2 12 SonSon
6 sonuçtan 1 ile 5 arası

Konu: Mustafa Kemal Atatürk's Life - Atatürkün Hayatı ingilizce

  1. #1
    Mavi Admin
    Sponsorlu Bağlantı

    Yeni Mustafa Kemal Atatürk's Life - Atatürkün Hayatı ingilizce

    Sponsorlu Bağlantı

    Mustafa Kemal Atatürk's Life Atatürk Atatürkün Anıları Atatürkün Hayatı Atatürkün Soyu Atatürkün Ailesi Ve Kardeşleri Mustafa Kemal Atatürk Life

    ATATÜRK'ün Hayatı (İngilizce)


    He was born in 1881 in Salonica, then an Ottoman city, now in Greece. His father Ali Riza, a customs official turned lumber merchant, died when Mustafa was still a boy. His mother Zubeyde, a devout and strong-willed woman, raised him and his sister. First enrolled in a traditional religious school, Mustafa soon switched to a modern one. In 1893, he entered a military high school where his mathematics teacher gave him the second name Kemal, which means perfection, in recognition of young Mustafa's superior achievement. He was thereafter known as Mustafa Kemal.
    On a day of 1881, a male child was born in a pink house located at the district of Ahmet Subaşı, city of Salonika, which is inside Greek boundaries today.

    Father Ali Rıza whispered the name of the child to his ear. "MUSTAFA."

    Before Mustafa ,Zübeyde Hanım and Ali Rıza Bey had three children named Fatma,Ömer and Ahmet. When Mustafa was born none of those children were alive.

    Mother Zübeyde Hanım was a pretty Turkmen woman strictly devoted to religious beliefs.The ancestors of Zübeyde Hanım were known as a branch of Turkmen tribe. They immigrated from Anatolia to Rumelia during the conquest of Rumelia by the Ottomans and settled in Sarıgöl subdistrict located west of the Vodina district in west Makedonia. It is thought that this tribe came there from Konya or Aydın provinces of Anatolia.

    Father Ali Rıza was a resident of Salonika and his father was Ahmet Efendi .His uncle Hafız Ahmet Efendi, a teacher in the district school, was nicknamed as "Red Hafız Efendi" because of his red beard.

    At the time, Father Ali Rıza was working as a customs officer. Later, he quit and established a partnership with a timber trader Cafer Efendi. He was also involved with brine trading for some time. Ali Rıza passed away at the young age of 47. What were left from Ali Rıza Bey to Zübeyde was two mecidiyes (40 kuru&#351 idow salary,7 year old Mustafa and his sister Makbule.

    Mustafa started school while his father was still alive. Ali Rıza Bey's desire was to send Mustafa to the newly-opened Şemsi Efendi school so that he would get a contemporary education although Zübeyde Hanım wanted him to attend a traditional school where mostly prayers and hymns were taught. This caused arguments inside the family and eventually a concensus was reached. Mustafa put on his brand new clothes , grabbed his embroidered bag with the Holy Koran inside and started the traditional school, following his mother's wish, with a traditional ceremony accompanied with prayers and hymns. However, just a few days later, he changed his mind and started Şemsi Efendi school.

    In this way, he managed to make both Zübeyde Hanım and Ali Rıza Bey happy. Mustafa Kemal had to be indebted to his father for it was him who opened his son's path with modern and contemporary ideas. However, unfortunately Ali Rıza Bey would not be able to see the success of his son Mustafa "RISING OVER ANATOLIA LIKE THE SUN."

    Ali Rıza Bey's death in the November of 1893 due to apparent economical inconveniences made it impossible for the remaining family members to live in Salonika. Thus, Zübeyde Hanım went to Rapla farm by Langaza near Salonika where her mother Ayşe Hanım's stepbrother Hüseyin Ağa was working as the steward. Hüseyin Ağa took good care of Zübeyde Hanım and the children but Mustafa did not want to stay in the farm for a long time.


    A decision was made to return to Salonika where Mustafa began to attend a secondary civil servant school. However, things were not fine. One day, he was severely punished by his teacher "Kaymak Hafız Efendi" for he had quarreled with one of his classmates. He was also in a continuous disagreement with one of the other teachers "Copur Hafız Nuri Efendi". All these events drove him to extreme furiosity and made him quit the school. This event was one of the milestones in his life. He made the decision to choose his real place: the Military.

    It is not possible to think the armed forcess and the nation as seperate. When the nation falled into trouble, the armed forces assisted the state and the nation.
    The armed forces always have been one of the foundation stones for the state and the nation in the history of the Turks.
    After a short time(1893) Mustafa Kemal enrolled to military middle school, he provided acceptance of himself to his friends and teacher. He was clever, hard working and dignifed. Especially, in the field of Mathematics he was unique. All of his teacher were appreciating him. He had a special positon from view of his Mathematics teacher. Lietunant Commander amazed with his student's abilities, characher and diligence.
    One day, Lietunant Commander teacher Mustafa spoke to Mustafa quoting.
    My son, we both have the same name. As, there should be a difference, let your name Mustafa Kemal, from now on. Years later one more name granted to him. The namer this time is high Turkish Nation. His beloved saviour surnamed as ATATÜRK. Mustafa Kemal enrolled Manastır Military senior high school in 1896. He enrois to war academy at Istanbul on 13 March 1899 and while graduating from there on 10 February 1902 he is a glittering lieutanant. While Mustaf Kemal leaving the war academy with a saber which was a rememberance from his father, all the years in backward passed front of his eyes, like 27 May 1938 one Friday night, the memories were passing front of the his eyes which are looking into darkness while he is farewelling Ankara for the last time. With one difference, in first time the shining eyes were looking to future with hope and desire, second time with peace of the human being, who conducted his obligations but in grief. Right now, he was graduating from War Academy by enrolling military in accordance to his desires since his childhood. Now the time has arrived for him. He kissed his mother's hand and received her blessing. While Mustafa Kemal was in civil servant school, her mother Zübeyde Hanım, married with a person whose name is Ragıp Efendi. In first days Mustafa Kemal could not accept this marrige and went Rukiye Hanım's house who was his distant relative, leaving mother's house. His such feelings continue till he determines that his step father is nice and innocent man. The reason of his dissapointment against the her mother probably is because of her mother's marrige without prior information to himself of great loyality to his father Ali Rıza Bey, maybe waves of rebellion generating from his soul. Whatever the conditions was at that time, in time good relations estabished with his step father. Mustafa Kemal who graduated from War Academy with a very succesful degree, detached to staff officer class. After completing succesfully three year of staff officer education he graduated from Istanbul War Academy on 11 Jan 1905 with o rank of Staff Captain. Same day, he wrote back of the photo following words which he sent to his mother. "DO YOU REMEMBER MOTHER I TOLD YOU TO WAIT AND SHALL BECOME. HERE IS FIRST STEP. Mustafa Kemal" THE SITUATION OF THE COUNTRY When Mustafa Kemal has graduated from the War Academy, the country was in miserable state. Poems of Namık Kemal was circulating like a sad song in elvery patriot's tongue who loved his country and nation. "Enemy leaned his dagger against the Nations Breast, it is said nobody exist to save his dark fortune" In order to free the country from this situation Mustafa Kemal established an assocation an Damascus named "Country and freedom". Intended to spread this assocation but, was not able to find and adaquate environment at Damascus. Yafa, Jerusalem, Beirut. In order to spread this assocation he tried to be assigned to the Third Army located at Macedonia. Mustafa Kemal assigned to the Third Army on 30 September 1907 which had the responsibility of Balkans regoin. Major Enver was also in this army and both were meeting and chatting frequently, at Salonika. As much as Mustafa Kemal was bodness and talkative Enver was slient and introvert, as much as Mustafa Kemal is relastic while Enver was in romance. Enver dreams, Mustafa Kemal puts forward solutions and proposals even he make assignments amoungts his friends but these assignments were not result of a fancy mind, result of his plans relevant to future. Sample: In a cold 1908 winter night, in a small coffe-house at Salonika which illuminated with dim lights he was busy making assignments while assigning one of his friends as primeminister and other minister, his one best friends of childhood Nuri (Conker) asked. -Okey Kemal, what you'll be at that time? The answer was such short and clear which nobody expecting ever. -I'll be the one assigning you to those slots. 23 July 1908 revolution was clearing the path of leadership for Enver. He promoted within a very short time and awarded with rank of general in 1913. Revolution of 23 July 1908 was a revolution of "Young Turks" and Young Officers. It was a rebellion rather than a revolution. 23 July 1908 revolution, had no effect over the essentials and core of states establishment and system. Ottoman and Sultanade was on protection every one of it's establishment. Mustafa Kemal's promotion to general rank of a period involved with merciless struggies and victories gained at Çanakkale, Anafartalar, Dumlupınar, Kocatepe. This maybe was the biggest difference between Enver Pasha and Mustafa Kemal Pasha. This two idealist invidual organised a big resistence movement against Italians at Tripoli in 1911. After Balkan war broke out they returned to Istanbul. When war finished, while Enver Pasha continuing his duty in Army, Mustafa Kemal assigned to Sofia as military attache. He remained there till the first World War began. At the time war begins he applied for a duty in battlefield but not accepted. Later on (2 February 1915) assigned as commander of newly established 19th division located at Tekirdağ. Mustafa Kemal organized his division in a short time and passed to maydos. 15 February 1915 is the date Çanakkale battles begin. Since first days Mustafa Kemal is right inside the battle with the forces he command. The enemy powers who attacks with their full power lost the sea battle on 18 March 1915. But, the Alied forces desire ro reach to Istanbul attempting to test their chance from ground. On 25 April 1915 morning a grief case happens. Ottoman grovernment and their general staff did not think about an offensive Through field which will originate from Aegan sea and Gelibolu direction. Also they are not prepared for such a case. But, Mustafa Kemal estimated that enemy may begin a landing compain from Arıburnu which has a dead location, and moved 57th regiment to Kocaçimen point which under his command. When Mustafa Kemal arrives to Conkbayırı he sees that the soldiers of 27th division are retraiting towards Conkbayırı, he cuts them in front and asks -Where are you going? -Enemy have arrived. -Where? Retreating soldiers point the peak height of 261. As reality enemy was approaching to hill without any barrier at front of them. There were nobody with Mustafa Kemal except two officer and few of retraiting soldiers. His regiment is still at Kocaçimen. Immediately takes over the command and orders. -No way to retreat from enemy. -We do not have ammunition. -You have bayonets which is more powerful tahn ammunition. -Bayonets on attack! Immediate after the voices of ALLAH, ALLAH scatters all over the lowland. Now the heroic Turkish soldier fighting throat to throat. As a result of this struggle amount of time was gained and 57th regiment reached to battle field. At 10 o'clock morning honorable 57th regiment again beings a new raid upon Mustafa Kemal's following order. "I AM NOT ORDERING TO YOU ATTACK BUT TO DIE. WITHIN THE TIME TILL WE DIE ANOTHER FORCES AND COMMANDERS CAN TAKE OVER OUR PLACE.. AHEAD!" The war was won by Turkish army. But 57th regiment complately martyred. On 1th June 1925 Mustafa Kemal promoted to full Colonel. Despite this defeat. Allied forces landed to Anafartalar 6/7 August evening again. Fierce battles began. Mustafa Kemal who took pver command of newly established Anafartalar Group caoused heavy losses to enemy during the battles on 10 August. He prevented the enemy's settlement on soil, at Conkbayırı. English forces commander Hamilton writes the following lines in his book named "Gelibolu Battles" "TURKS REALLY FOUGHT BRAVELY WITH SCREAMS OF ALLAH, ALLAH. THERE IS NO WAY TO TELL THIS WAR WITH WORDS" Despite repeated blows, English forces could not pass the defence lines established by honorable Mehmetçik and unique commander Mustafa Kemal and failing to pass through Çanakkale strait. They began to retreat from Çanakkale on 20 December 1915. English author Alan Moorhead describes this retrait in his book named "Gelibolu"as follows. "That young and genius Turkish chief 's presence over there is the one of most grief blows of history for Allied forces." At Çanakkale, while we lost 251309 Mehmetçik , British and Anzac forces suffered 205000 while Frenc suffler 47000 losses. Mustafa Kemal, assigned as XVI army's commander in chief based at Edirne, after he returned to Istanbul upon conclusion of Çanakkale battles. (11 March 1916). After performing this duty for a short time assigned to a new army called II. nd Army upon advance of Russian Army till Erzurum. Mustafa Kemal took cammand of XVI army on 26 March 1916 after his arrivel to Diyarbakır on 16 March 1916. Mustafa Kemal promoted to Rank of General on 1 April 1916. Let's have look briefly to a matter relevant to this promotion. After Çanakkale victory Mustafa Kemal's promotion to General rank was considered something sure. But, despite weeks passed, no news came from Istanbul. At last, while Mustafa Kemal's promotion begin negotiated at headquartes of Union and development session under chairmanship of Talat Pasha, Enver Pasha walks in the room, after realizing the discussion subject he takes out one sheet paper from his pocket and speaks to attendants: "You do not know Mustafa Kemal, he is never satisfied with any rank, becomes a General than he wants to be three star general, than wants to be a four star general. Becomes four star general than he wants to be a field marshall." In later years, when these discussions were passed to Mustafa Kemal he quoted. "I never thought, Enver could be such clever and future sighted man" Mustafa Kemal promoted to Genaral rank on 1 April 1916, and as commander of XVI corps comes under II. Army he won two big victory against Russians in Muş and Bitlis. Than assigned as deputy commander of II. Army. Here, he had chance to work closely with colonel Ismet (İnönü) bey, whom he knew from the Thesalloniki and Army staff scholl. (23 May 1916) Mustafa Kemal prepared a report relevent to conditions of Army and submitted this to deputy of Commander In Chief of Army and government. The ideas in the report not accepted by Deputy commander Enver Pasha. Due to this event he resigned from his duty and returned to Istanbul. While he was in Istanbul, preparations were going ahead to send heir of thone Vahdettin to Germany in return of German Emperor's visit to Istanbul. During this, it is decided that Mustafa Kemal should accompany Vahdettin. After return from Germany Mustafa Kemal got sick from his kidney's. In 1918 months of June and July he was under treatment at Vienna , Karbad. During this V.Mehmet died and prince Vahdettin succeeded him. Mustafa Kemal returned to Istanbul and payed a visit to Sultan Vahdettin 5.08.1918 he found to know closely during Germany visit explaining to him the simuation of country clearly and the required actions and closed his conversation with follo wing words. "Immediately take over the Commander of Chief of Armed Forces. Do not assing an attorney but a chief af Armed forces as principal. Before anything establish your domination and possesorship over the Armed Forces." Sultan Vahdettin asked: -Are there any other commanders in the Army thinks like you ? -Yes there any Upon this asnwer Vahdettin rolls his eyes right to left. Answers "Let us think about this." After this meeting Mustafa Kemal talks two more time Sultan Vahdettin but gains no result. After third negotiation, he wrote following to his diary book. "There cross got out under armpit of a man who we knew him as Haji. Now it is time to look for something different but without frighten anybody in as out season." Following this event, Mustafa Kemal assigned to Syria as commander of VII army on 7 August 1918 by order of Sultan. Is the purpose of this assignment to award Mustafa Kemal or take him away from Istanbul ? The days in ahead would reveal this. Let us point as event Mustafa Kemal lived. Mustafa Kemal, receiving his assigment order, lfts the room. In the hallway some German officers and Balkan wars veterans were chatting. He heard: "These Turkish sorders of no use, They are like flocks of animals. They only know to run away. God may not cause anybody to be commander of such spiritless flock.... Mustafa Kemal approaches to them. Gazez his eyes which are full of flames over these multi star generals with anger than speaks: "Because of that brave Turkish Soldier you are freely walking into this place which into you imitated as animal flock shortly before . What a pitty, that BRAVE TURKISH SOLDIER sacrified his life for you at Arıburnu, Gelibolu, Conkbayırı, Çanakkale. Otherwise today you would be saluting to English and French officers. Turkish soldier will reveal in a short time what he is and you are." One of the multi star general's who do not know Mustafa Kemal asks to one of the general nearby to him -Who is this ? -MUSTAFA KEMAL PASHA. Mustafa Kemal immediately lefts Istanbul and after a very troubled trip arrives to Syrian front. Ismet(Inönü) bey and Ali Fuat(Cebesoy) were also here. In order to gain victory these three big commander performed a superhuman action with Turkish soldiers at Syrian front in Damascus, Saria Valley , Aleppo, Riyad. But this time enemy was not consist of only English and French troops. So called Mohammedan Arab sheiks and amir's were joined to Allien forces. The amir of Hicaz was thristy for Turkish blood. Turkish army was surrounded from all directions and forces to retreat. IV th Army was surrended and complately dispersed. But still, the Army under command of Mustafa Kemal retreated till today's Syrian border on dates of 25/26 October 1918 without suffering from important losses. The war was almost over. Ottoman Empire signed Armistice of Mondros with severe terms, on 30 October 1918. Same day, Mustafa Kemal took over the command of Thunderbolt Armies Group from Liman Von Sanders at Adana. The mondros armistice signed by Rauf(Orbay) bey, on 30 October 1918 was a document of shame and Disgrace. With this document, statement of reasons had been prepared to submit Anatolia which is under Turkish regin for hundred years, to French, English, Italians and Greks. Also, this armistice, caused Mustafa Kemal's born like a sun from Samsun to asve his country and nation. As a man who do not run by conditions but shapes the conditions Mustafa Kemal will never accept this armistise which is full of unclear statements. After defeat of Ottoman Empire, and execuation of Mondros armistise, various minorities inside the Ottoman soil raised against empire. The people consistof Christans and Islams living together since hundred years peasefully became enemies of each other. The Pontus Greeks settled in Karadeniz region began to action to establish their state which demolished by Fatih Sultan Mehmet. They organised rebel groups and began to attack Turkish villages threating Turkish residents life and possession. While the fact was this, the high comission of English army was telling that the life of Christans are under threat in Karadeniz region and troops may sent and region should be invaded. To investigate the English accusations it was decided to send person there in order to investigate how true are English allegations and take counter measures. For this duty, MUstafa Kemal Pasha sent to SAMSUN as IX th army inspector whose political past was clear and not involved with "Ittihat" movement. While passing from Haydarpasa to across side when he arrived to Istanbul on 13 November 1918 his ship have to pass through Allied forces navy, and told his aide-de-camp Cevat Abbas "They'll go back like the way they came" and while he is in Istanbul, performed every possible effort to put this idea into live. But, while time passes, he saw that there was no way to save country from Istanbul. He was searchin the chances step to Anatolia. When duty of IX Army Inspector offered to him, did not hesitate. 16 May 1919 day, when he landed Samsun on 19 May 1919 in twillight the plan of how his Nation will be liberated was ready in his mind. While advancing on waters of Bosphours on board worn out Bandırma vessel with few of his patriotic friends Mustafa Kemal quoted while he was looking with sorrow to the enemy warships directed their guns to Dolmabahce place. "THAT IS IT, THEY ONLY LEAN TO POWER OF WEAPON, STEEL AND IRON. THE ONLY THING THEY KNOW IS MATERIAL. THEY CAN NOT UNDERSTAND THE POWER OF ONES WHO ARE DETERMINED TO DIE FOR LIBERTY. WE ARE NOT CARRYING TO ANATOLIA NEITHER WEAPON NOR AMMUNITON. WE ARE CARRYING IDEAL AND FAITH." LANDING TO SAMSUN Mustafa Kemal Pasha who stopped on hazy morning of 19 May 1919 at 7:00 passes his comments relevant to that date in "Speech" as follows; I landed at Samsun on the 19 May 1919. this was the situation. "The group of Powers which included the Ottman Government had been defated. The Ottaman Army had been crushed on every front. An Armistice had been signed under severe conditions. The prolongation of the Great War had left the people exhausted and impoverished. Those who had driven the people and the country into the World War had fied and now cared for nothing but their own safety. Vahdettin, the degenerate occupant of the throne and the Caliphate, was seeking for some despicable way to save his person and his throne, the only objects of his anxiety. The cabinet of which Damat Ferit Pasha was the head, was weak and lacked dignity and courage. It was subservient to the will of the Sultan alone and agreed to every proposal that could protect its members and their sovereing. The army had been deprived of their arms and ammuition, and this state of affairs continued. The Entente Powers did not condiser it necessary to recpect the terms of the armistice. On various pretexts, their meof-war and troops remained at Istanbul. The Vilayet of Adana was occupied by the French, Urfa, Maraş, Antep by the English. In Antalya and Konya were the Itallians, whilst at Merzifon and Samsun were English troops. Foreign officiers and officials and their special agents were very active every where. At last, on the 14th May, that is to say, four days before the following account of events begins, the Greek Army, with the consent of the Entente Powers had landed at IZMIR. Christian elements were also at work all over the country, either openly or in secret trying to realize their own particular ambitions and therebly hasten the breakdown of the State. Mustafa Kemal was contuining in his speech quoting. Morally and materially, the enemy Powers were openly attacking the Ottoman Empire and the country itself. they were determined to disintegrate and annihilite both. The Padisah-Caliph had one sole anxiety-namely to save his own life and comfort. The members of the government had the same feeling. Without being aware of it, the nation had no longer any one to lead it, but lived in darkness and uncertainly, waiting to see what would happen. Those who began undestand clearly the terrors and extent of the catastrophe were seeking some means wherebly to save the country, each guided by the circumstances that surrounded him and the sentiments that inspired him. The Army existed merely in name. The Commanders and other officers were still suffering from the exhaustion resulting from the war. Their hearts were bleeding on account of the threatened dismemberment of their country. Standing on the brink of the dark abyss which gawned before their eyes, they racked their brains to discover a way out of the danger. Here I must add and explain a very important point. The Nation nd the Army had no suspicion at all of the Padisah-Caliph's treachery. On the Contrary, on account of religious and traditional ties handed down for centuries they remained loyal to the throne and it's occupant. Seeking for means of salvation under the influence of this tradition, the security of the Caliphate and Sultanate concerned them far more than their own safety. That the country could possibly be saved without a Caliph and without a Padisah was an idea too impossible for them to comprehend. And woe to those who ventured to think otherwise! They would immediately have been loked down upon as men without faith and without patriotism and such would hab,ve been scorned. I must mention another point here. In seeking ways to save the situation it was considered to be specially important to avoid irritating the Great Powers-England, France and Italy. The idea that it was impossible to fight even one these Powers had taken root in the mind of nearly everbody. Consuquently, to think of doing so and thus bring on another war after the Ottoman Empire, all-powerful Germany and Austria-Hungary together had been defeated and crushed would have been looked upon as sheer madness. Not only the mass of the people thought in his strain, but those also who must be regarded as their chosen leaders shared the same opinion. Therefore, two basis would not be in consideration while seaching a path for salvation, first will be no hostile attitude agains allied forces and second to be royal to Padisah and caliphate diligently will be a basic term. Now, Gentlemen I will ask ask you what desicion could have been arrived, at under such circumstances for salvation. Whose existence was it essential to save ? And with whose help ? And how. Therefore, what could be a serious and correct resolution ? IN THESE CIRRUMSTANCES, ONE RESOLUTION ALONE WAS POSSIBLE, NAMELY ,TO CREATE. NEW TURKISH STATE, THE SOVEREIGNITY AND INDEPENDENCE OF WHICH WOULD BE UNRESERVEDLY RECOGNISED. This was the resolution we adopted before we left Istanbul and which we began to put into execution immediately after we set foot on Anatolia soil at Samsun. These were the most logical and most powerful arguments in support of his resolution. The main point was that, the Turkish nation should live in honour and dignity. Such a condition could only be attained by coplete independence . NO MATTER HOW WEALTHY AND PROSPEROUS A NATION IS , IF IT IS DEPRIVED OF ITS INDEPENDENCE IT NO LONGER IT NO LONGER DESERVES TO REGARDED OTHERWISW THAN AS A SLAVE IN THE EYES OF CIVILISED WORLD. To accept the protectorate of a foreign power is to admit lack of all human qualities, weakness and incipacity. Indeed, it is impossible to envisage people who have not been humilated willingiy accept a foreign master. BUT THE TURKISH BOTH DIGNIFIED AND PROUD; HE IS ALSO CAPABLE AND TALENTED. SUCH A NATION WOULD PREFER TO PERISH RATHER THAN SUBJECT IYSELF TI THE LIFE OF A SLAVE. THEREFORE, INDEPENDENCE OR DEATH ! This was the rallying cry of all those who honestly desired to save their country. Let us suppose for a moment that in trying to accomplish this we had failed. What would have been the result ? Slavery ! In that case, would not the consequence have been same if we had submitted to the other proposals ? Mustafa Kemal quoted in his speech following ; But with this difference, that a nation that defies death in its struggle for indepence, drives comfort from the thought that it had resolved to make every sacrifice compatible with human dignity. There is no doubt, whatever that in the eyes of both friend and foe throughout the world its position is more respected than would be that of a craven and degraded nation capable of surrendering itself to the yoke of slavery. Moreover, to labor for the maintenance of the Ottoman dynasty and its sovereign would have been to inflict the greatest harm upon the Turkish nation, for it is independence could have been secured at the price of every possible sacrifice, it could not have been regarded as secure so long as the Sultanate existed. How could it be deemed permissable that a crowd of madmen, united by neither a moral nor a spiritual bond to the country or the nation as a whole could still be trusted, to protect the independence and the dignity of the nation and State ? As for the Caliphate, it could only have been a laughing-stock in the eyes of the civilised world, enjoying the blessings of science. As a result Mustafa Kemal was telling that. As you see in order to carry out our resolution, questions had to be dealt with the nation had hitherto known practically nothing. It was imperative that questions which were considered dangerous to discuss publicly be discussed openly. We were compelled to rebel against the Ottoman Goverment against the Padişah, against the Caliph of all the Mohammedans, and we had to bring the whole nation and army into state of rebellion. Mustafa Kemal who landed to Samsun on 19 May 1919, arrives to havza on 25 May 1919 continuing to work till 12 June, same day passed to Amasya and on 21 June 1919 "Amasya circular"had been signed. But, the works Mustafa Kemal Pasha performing for nation and country deteeted by Istanbul and efforts not pleased Istanbul government and English forces. Mustafa Kemal Pasha arrived to Sivas on 27 June 1919 and welcomed with compassion and enthusiasm. Same time, Malatyagoverner Ali Galip who came to Sivas ordered Mustafa Kemal's arrest in accordance with the instructions recevied from Istanbul. But the majority of the meeters were the soldiers who fought at Arıburnu, Anafartalar, Çanakkale under wounded an than discharged, command of Mustafa Kemal. Was it possible to arrest Mustafa Kemal while he was amoungst these patriots?
    Eğer bir gün
    dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa,
    Rabb'ine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme!

    Derdine dönüp "BENİM ÇOK BÜYÜK BİR RABB'İM VAR!" de!

  2. #2
    Mavi Admin

    Cevap: ATATÜRK'ün Hayatı (İngilizce)

    1. Republicanism
    2. Nationalism
    3. Populism
    4. State Control
    5. Secularism
    6. Progressivism
    In contemporary terms, these can be classified as:
    1. Individual freedom and national sovereignty
    2. Accepting guidance of science and wisdom for all activities of state

    Atatürk quoted this as " My Heritage"
    It shouldn't be forgotten that the basis of all progressivism included in the Republic regime is the 'Principle of Secularism.' As usual there is no basis to talk about Republicanism amongst a society ruled by traditions as well as progressivism and secularism.
    In western languages this term is used to define the rule of a nation by itself. The following two points are really important in Republican regimes.
    a) The Rulers
    b) The Ruled
    The main point is that both of these groups must have honesty. In a republican regime, honesty is of crucial importance for both sides, and the relations of both sides with each other is very important. In this way, the republic will defend itself against interior and exterior dangers with tight measures limited with the principles of the republican regime. This frame must not be overrun. Otherwise a gap between the republic and the nation will occur. The biggest sufferer in this case will be the Republic itself. For this reason a republican regime has to be smart at all times. Freedom and its applications are limited with the rules of democracy in the countries that adopt this system. Nobody has unlimited rights in republics ruled by democracy. The regimes ruled with non-limited rights and laws cannot be classified as democracy or Republic. In democracy and democratic republican rights of the public and individual freedoms are limited with laws and their borders are marked with justice.
    After all these explanations let's have a look at Atatürk's understandings of the Republic and State. The points that Atatürk mentioned about the republic about three quarters of a century ago are still the targets in some western countries. Atatürk was not only a well-informed soldier and a future-sighted statesman but also a real thinker. He not only generated ideas but also realized them showing the path of salvation and independence to Third World countries. Had he not placed his ideas on a scientific basis would they still remain contemporary after so many years? If the name of Atatürk circulates in many countries seeking liberty the reason must be searched for.
    How did Atatürk prepare the infra-structure of the republic which was proclaimed on October 29, 1923?
    The Republic should be based on secular principles. There was no room for Caliphate or its remains, and the new state of Republic should be protected by a just law system. The young generation of the republic would be trained by the broad-minded instructors who were aware of the value of independence and freedom but not by the dark-minded people expelled from the borders.
    Everything remaining from empire era out of logic would be demolished and foundations of the republic would be based on positive sciences. Atatürk was aware of the fact that the republic could not proceed only by austerity measures, and the events that took place later confirmed how future-sighted Atatürk was. Atatürk, who pointed out that a population without knowledge and consciousness may not have the right to be a nation, calculated that a nation would possess rights and laws in a ratio based on the level of his consciousness.That is why he cherished culture and training, and defined that culture was the basic essential of a republic. according to Atatürk, it is not enough to protect a republic. It must be deserved! Education is the key element for this. The young generations given a contemporary education may calculate the value of this necessity. For this reason victories achieved by means of sword must be replaced with cultural victories.

    Turkish people were changed to a nation from being a religious community by Atatürk. Atatürk's confidence in the Nation was unlimited. He defended the idea that every revolution would be achieved with the Nation but not despite the Nation. His belief was that every novelty would exist eternally only if it adapted by the Nation. He kept repeating that whoever identified himself as a "Turk" within the boundaries of the country represented the "Turkish Nation" and that the Nation would be called so.
    No power, external or internal strength would be able to confiscate this from the hands of the Nation. The nation would be educated to sacrifice their lives when necessary.
    Based on a society without class!
    This term was cleared by Ataturk as follows: "The state rule which we follow is based on individual diligence and efforts but at the same time on the subjects relevantly tied up to high and public advantages of the nation. Especially in economic fields practically state should be involved to overview economic measures. These two terms of Populism and State Control equals today's terminology of Social Justiceand State which are terms many of today's modern democracies are based on.
    The term defined as the seperation of religious affairs and state work is a non-reversible point of Turkish revolution and the requirements of being a democracy. After this brief definition, let's point out to Atatürk's ideas relevant to religion and science. His ideas about religion were not too different from a noble and sincere member of the religious organisation. He was never an opponent of religion. He believed that religion was necessary for the public but he was against the replacement of law, logic, mentality with religion. He was opposed to merchants of religion, fundamentalists and those who wanted to rule the public with superstitions. Religion was a holy concept to be kept in the one's conscience. Setting off with these ideas,
    on January 31, 1923 he said the following:
    "Our religion is a most natural and logical one and it is for this reason that it is the last of religions. In order for a religion to be natural it must co-exist with science, knowledge and logic. Our religion completely complies with these prerequisites. Above, we defined that secularity is the seperation of State and religious affairs but this does not mean that everybody can do everything about religion without the interference of the State. Moreover, State power may be used for any belief system. In this case the freedom of conscience will be obliterated for believers and non-believers."
    Atatürk was aware of the very big problems to be eliminated in order to flee from being an undeveloped society. For him, every contemporary attempt had to include the principle of secularism. Sultanate, caliphate, sharia, religious education and capitulations had to be obliterated. The ideas people create relevant to themselves and their environment are partially in the form of BELİEF and partially KNOWLEDGE.
    According to Atatürk's idea of progressivism it is necessary to walk on a path illuminated with the light of science.

    ATATURK's Address to the Youth
    Turkish Youth!
    Your first duty is to forever preserve and defend Turkish Independence and Turkish Republic.
    This is the very foundation of your existence and your future. This foundation is your most precious treasure. In the future, too, there may be malevolent people at home and abroad, who will wish to deprive you of this treasure. If some day you are compelled to defend your independence and your Republic, you will not think about the possibilities and circumstances of the situation you are in. These possibilities and circumstances may be extremely unfavorable. The enemies conspiring against your independence and your Republic may have behind them a victory unprecedented in the annals of the world. It may be that, by violence and ruse, all the fortresses of your beloved fatherland may have been captured, all its shipyards occupied, all its armies dispersed and every corner of the country invaded. And sadder and graver than all these circumstances, those who are in power within the country may be in error or misguide and they may even be traitors. Furthermore, they may identify personal interests with the political designs of the invaders. The country may be impoverished, ruined and exhausted .
    Youth of Türkiye's future!
    Even in such circumstances, it is your duty to save Turkish Independence and Republic.
    You will find the strength you need in your noble blood.
    Gazi Mustafa Kemal Atatürk
    Ankara, October 20, 1927
    Eğer bir gün
    dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa,
    Rabb'ine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme!

    Derdine dönüp "BENİM ÇOK BÜYÜK BİR RABB'İM VAR!" de!

  3. #3
    Mavi Admin

    Atatürk.ün Hayatı... (ingilizce...)

    Atatürk.ün Hayatı... (ingilizce...)

    Mustafa Kemal Atatürk

    (19 May 1881-10 November 1938)

    Mustafa Kemal, founder of the Turkish Republic, was born in Saloniki on the l9th May 1881 of humble background. His father started out as a customs officer, later becoming a timber merchant. Following his sudden death he left behind a family having to fend for itself.
    As a child Mustafa finished primary school in Saloniki, going on to secondary education at Rucholigè School. Despite opposition from his uncle, who had taken on the responsibility of looking after the widow and her two children following the death of his brother, Mustafa entered military school, completing his military training in Istanbul. He succeeded in entering the Military School (Harbiye) where he completed his studies with flying colours, after which he was accepted into the School of the General Staff. In December 1905 he was commissioned as General Staff Captain.

    Throughout his studies Mustafa Kemal consistently proved himself a conscientious, aspiring and diligent student who liked to interest himself with particularly difficult and complex problems. Whilst at military school in Saloniki, he distinguished himself in mathematics and literature. At the same time, and due mainly to his own efforts he started to learn French, in which he made considerable progress. Yet another trait of character which began to show through in his early youth was Mustafa's ability to show initiative and exceptionally his ability to give orders, whilst at the same time maintaining a sense of fraternity with his comrades. In the School of the General Staff he pondered long and hard over the hardship caused by the dictatorial rule of Abdullamid, who from within his famous Yildiz Palace spread fear throughout the whole country. Just like his comrades at the school, Mustafa harboured the same feelings of disgust and rebelliousness towards the political regime of the Sultan. For this reason he did not hesitate for one moment about taking part in the secret underground activities going on at the General Staff School, directed towards the overthrow of the Yildiz Regime.

    Between the years 1905 and 1918 Mustafa Kemal was deservedly awarded high ranking posts in the military chain of command. He became Chief of General Staff of the army that was sent out from Saloniki to put down the uprising of the l3th April 1909, a movement designed to return the country to Hamadic Absolutism and which had started with the non recognition of the Constitution that had been declared on the 23rd July 1908. Mustafa proved to have special qualities in the organisation and management of this army of oppression, known as the Army of the Movement. In 1910 he lead the Turkish Forces during military manoeuvres in the Province of Picardy in France. In 1911 he fought in Tripoli against the Italians, and in 1914 whilst serving as Military Attaché in Sofia, he successfully drew the governments attention to the catastrophic results connected with Turkey's entry into the war with Germany and its allies.

    During World War I Mustafa fought against the Allied Forces at the Dardanelles, the Russians on the Mus Front, in the east and against the British in Syria and Iraq. During the war he visited Germany as Military Adviser, together with hereditary Prince Vahdettin. At the time of signing the Armistice Declaration on the 30th October 1918 Mustafa Kemal remained at the head of his troops, a command given to him by the German General Liman von Sanders. In the years between 1918 and 1923 Mustafa Kemal was at the forefront of the Turkish War of Independence and involved with the eradication of the antiquated institutions of the Osmanic Empire and in laying the foundations of the new Turkish State. He approached the National Congresses of Erzurum and Sivas to organise and lift the morale of the people in its determined opposition to the Forces of the Entente who were occupying Anatolia.
    By the end of these conventions he had managed to convey the message that the idea and the ideals of outdated imperialism ought be dropped so that people within the national boundaries could make decisions in accordance with the principles and general guidelines of an effective national policy. After the occupation of Istanbul by the Forces of the Entente he laid the foundations for the new Turkish State when in 1920 he united the Great National Assembly in Ankara. With the government of the Great National Assembly, of which he was President, Mustafa Kemal fought the Forces of the Entente and the Sultan's army which had remained there in collaboration with the occupying forces. Finally, on the 9th September 1922 he succeeded in driving the Allied Forces back to Izmir, along with the other forces which had managed to penetrate the heartland of Anatolia. By this action he saved the country from invasion by foreign forces.
    On the 24th July 1923 the States of the Entente were obliged to recognise the territorial integrity of Turkey in the Treaty of Lausanne. So it came to pass that in quite a spectacular fashion Mustafa Kemal had achieved the first step in his reform programme, the creation of a sovereign and independent state.

    From 1923 to 1938 Mustafa Kemal's main work lay in leading the Turkish State and its people along the path in the direction of the outside civilised world. The ideal of an independent fatherland within national boundaries had already been achieved before 1922 and therefore the idea of a truly modern state, whose role relied on the sovereignty of its people, could be developed by the most rational means available during this period.

    Following their separation, Sultanat was abolished in 1922, whilst Khalifat continued to exist. At the Proclamation of the Republic on the 29th October 1923 this emporia institution proved to be superfluous and it was likewise abolished. This also resulted in the disbandment of other theocratic institutions on which Khalifat was founded. By the same token all similar types of organisations and theological institutions which had regulated the role of the individual and society in general were closed. Finally by amendment to the constitution, the principle of (secularism) - that all so important factor in community life - was introduced as an anchor of the new democratic and republican constitution. As a result of this new direction, all laws, rules and regulations, institutions and methods of a theological nature that had been an influence on the dealings of state and social order were abolished and various political and social reforms introduced along Western lines, suitably adapted to meet national security and interests.
    In brief are mentioned here some of the important reforms introduced under Kemal: the international calendar and time were adopted (1923).
    in place of the traditional head garment, the fez, introduced under the rule of Sultan Nahmond II, the West's style of hat became obligatory (1925).

    Swiss civil law was introduced adapted to the conditions and needs of the country (1926).

    the Latin alphabet was adopted (1928).

    The Civil Code, Penal Statute Book and the Trade Law Book were introduced.

    The legal position of women and their place in society in the new republic was greatly improved (for example the active and passive voting right at national and local elections).

    Only due to the efforts of this great man, which he maintained with exceptional strength of character and persistence, helped along by his ability to work methodically, was it possible to introduce all these reforms. Thanks to his great organising talent he led the country to considerable prosperity and down the path of civilisation and peace.
    Kemal laid the foundations of a truly modern Turkey, a democratic, republican and independent state based on national sovereignty. Although these ideas originated from him and were paramount in the foundation of the new state they remain today an integral part of the republican government of our country. The foundation stone, or perhaps even the very soul of Ataturk's spiritual and intellectual philosophy, was the thought of universal peace and although the biggest part of his life was taken up by war, he always considered it a crime.

    According to Ataturk war can only be just or justified if it is fought out of sheer necessity or for reasons of national defence, or pursued by a people awaiting their sovereignty, their very lives depending on it.
    To live freely and be independent is both a holy right of the individual and of the nation, this right being stronger than power itself. Only by his own personal conviction was he able to frame the all inspiring guiding principle of the Republic of Turkey - "Peace in the country, peace in the world." This principle points with absolute clarity and determination the way forward for the country's future home and foreign policy.

    From the ideas that Ataturk held the idea of civilisation should not be overlooked as it is no less important. In the course of his short life he never ceased repeating the fact that views which are based broadly on regional perspective's of the West or East, or on religious perspective's, be they Islam or Christian, often weaken the thoughts of civilisation, as they fail to manifest the small or special characteristics. Civilisation is something whole and exclusively human, a universal property. It therefore goes without saying, that the share every nation in the world has in civilisation is considerable.

    In the view of this inspired reformer, mankind has a duty to constantly adapt himself to the needs that reason demand. His guide in life should be science. Following on from these basic beliefs Kemal took it upon himself to provide everyone in the country with an education, at the heart of which lay the creation of citizens having special qualities, or in other words, the sense and direction of the education he wanted to give to the people was very clear in that the Republic needed to produce generations of people whose thinking, beliefs and education were totally free. Not to mention his view of egoism being wholly incompatible with the idea of civilisation "Egoism, whether individual or national is to be condemned". He reminds us that all nations of the world form one large family and that whenever a disaster strikes one of its members, then it is felt by the rest - like the pain felt from a needle penetrating a part of the body and felt throughout the whole body.
    With the intention of spreading his ideas within the educational sector, and supported by national campaigns, Kemal continued to put forward his form of humanitarian education, with the aim of producing an enlightened people free from prejudice and intolerance. The desired objective being simply to develop citizens of the world, free from desires such as envy, revenge and conspiracy. In a world inhabited by such communities it might be possible to find an instrument, an organisation that stands above individual states, or in other words: "a body of united nations", whose main purpose is to maintain peace.
    In this respect Ataturk's ideas date from the time between the World Wars, particularly that before World War II but are nevertheless topical because in a way Ataturk had predicted the concept of the United Nations.

    Furthermore, it was at a time when the ideological battle had reached its climax and for this reason such views were of a prophetic nature.
    For a man who had set himself the task of building up a country based on the most convincing human achievements and under the banner of reason.

    The Inauguration of the Monument to the "Unknown Soldier" held in Dumlupinar on the 30th August 1924

    Mustafa Kemal was again dressed very well, his eyes sparkling and radiant with happiness over the "Great Victory" and accompanied by his wife Latife Hanim and wartime comrades. He talked to the crowd, his beloved people, saying; "A country may be conquered forcibly, but that in itself is not enough to govern its people. As long as its soul has not been conquered, its determination and resolution cannot be destroyed and it is a nation impossible to rule" …. "Undoubtable, the foundation laid will give to the new Turkish Republic and state its stability. The eternal life of the Turkish Republic has been crowned here. The Turkish blood shed on the battlefields and the souls of the martyrs in heaven will be the immortal guardians of our state and republic" …. "Gentlemen, the most important effect of this great victory is that the Turkish Nation has gained absolute control of its independence. If we remember the years of suffering under the reign of khans, monarchs, sultans and caliphs, we can now understand the importance of gaining independence." In connection with the nations independence Mustafa Kemal stated; "Gentlemen, the nation's independence is a power that breaks chains and burns crowns and thrones. Unions which were based on the slavery of nations, will always be condemned to decline."
    On the Cal Plain, Ataturk expressed his opinion about the sultans and caliphs saying: "My friends, expelling from Turkey those who sat in their palaces relying on nothing other than (Turkishness), and who marched with our enemies against Anatolia and against (Turkishness) has proved an even greater mission than that of removing the enemy from our country. (!) Absolute control of the Turkish Nation, our country and ancestral heritage, could only be achieved following the closure of these superfluous and harmful offices.

    Ataturk in expressing his opinion about technology and science stated; "Our country not only needs cultural development and wealth but also science, technology, civilisation, freedom of thought and a free ideology. Our honour, independence and existence must support us in the basic and important work necessary to achieve the interests of the nation.

    The people who ruled Turkey for centuries thought of everything except Turkey itself! Our nation is unselfish in its desire for independence and land and this has been proven. Our nation is the guardian of reform. A nation encompassing such high values cannot therefore be led astray by others."

    At midnight on Thursday the 3rd September 1936, during the Balkan Festival at the Beylerbeyi Palace, Ataturk honoured the gala with a visit. Yugoslavian, Bulgarian, Romanian and Turkish delegations and folk groups took part. When Ataturk arrived all the groups sang together; "Welcome, Mustafa Kemal Pasa". General Kazim Dirik read out Ataturk's speech to the guests; "The fortunes of mankind must be realised by moving closer together, by loving each other and by meeting each other with pure feelings and thoughts. A symbol of this high human ideal is our being here together this night. For this reason, I express my great appreciation to our important guests."
    Later, a Turkish child communicated Ataturk's notes to the guests. "A nation is able to carry out reforms in many ways and to succeed in them. The reformation of music however reflects the exceptional development of a nation.

    Eğer bir gün
    dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa,
    Rabb'ine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme!

    Derdine dönüp "BENİM ÇOK BÜYÜK BİR RABB'İM VAR!" de!

  4. #4
    Mavi Admin

    Mustafa Kemal Atatürk's Life Atatürk Atatürkün Anıları Atatürkün Hayatı Atatürk Life

    Mustafa Kemal Atatürk's Life Atatürk Atatürkün Anıları Atatürkün Hayatı Atatürkün Soyu Atatürkün Ailesi Ve Kardeşleri Mustafa Kemal Atatürk Life
    1857 doğumlu Zübeyde Hanım ile 1839 doğumlu Ali Rıza Efendi 1870 veya 1871 yılında evlendiler. Bu evlilikten altı çocukları olmuştur: Fatma (1871/72-1875), Ahmet (1874-1883), Ömer (1875-1883), Mustafa (Kemal Atatürk) (1881-1938), Makbule (Boysan, Atadan) (1885-1956) ve Naciye (1889-1901). Bu çocuklardan Fatma dört, Ahmet Dokuz, Ömer sekiz yaşlarında o senelerde Rumeli'yi kasıp kavuran salgın kuşpalazı (difteri) hastalığından çocuk yaşlarında öldüler En küçükleri Naciye Mustafa Kemal Harp Okulu'nu bitirdiği sene, oniki yaşında hayata gözlerini kapadı. Ailede çocuklardan en uzun yaşayan Makbule Hanım olmuştur.
    Ali Rıza Efendi

    Zübeyde Hanım

    Babası Ali Rıza Efendi'nin hastalanarak 28 Kasım 1893 tarinde vefat etmesi üzerine 12 yaşında yetim kalan Mustafa Kemal ve iki küçük kardeşin (Makbule ve Naciye) büyütülmesi ve yetiştirilmesi görevi, büyük Türk kadını Zübeyde Hanım'a düştü.

    Küçük Mustafa, Haziran 1887'de başladığı ilk öğrenimine bir süre annesinin arzusuna uy'arak Hafız Mehmet Efendi'nin mahalle mektebinde devam etti; fakat çok geçmeden babasının isteği ile Selanik'te çağdaş eğitim yapan Şemsi Efendi Mektebi'ne geçti ve ilkokulu burada bitirdi. Şemsi Efendi, yeni öğrencisinin yeteneklerini ve zekâsını takdir ettiğinden, küçük Mustafa'nın kendi okulunda bulunmasından son derece memnundu.

    Küçük Mustafa, bu okulda okurken babası öldü. Ali Rıza Efendi'nin ölümü üzerine, Zübeyde Hanım üç çocuğu ile bir süre Selânik yakınlarındaki Lankaza'da bulunan Rapla çiftliğinde subaşılık yapan kardeşi Hüseyin Efendi'nin yanına yerleşti. Çiftlik hayatı nedeniyle küçük Mustafa'nın öğrenimi ister istemez bir süre aksamıştı. Fakat, çok geçmeden Selanik'e dönerek halasının yanında, bıraktığı yerden öğrenimine devam etti.


    Küçük Mustafa, Şemsi Efendi İlkokulundan sonra bir süre Selanik Mülkiye Rüştiyesi'ne devam etti ise de Kaymak Hafız adlı Arapça öğretmeninin kendisine haksız yere sopa ile vurması üzerine bu okuldan ayrıldı ve 1894 yılının Temmuz-Ağustos aylarında kendi kararı ile Askerî Rüştiye'ye müracaat ederek öğrenimine burada devam etti. Yazları, dayısı Hüseyin Efendi'nin yanına gider, okul zamanına kadar çiftlikte kalırdı. Mustafa, bu okulu gerçekten sevmişti. Arkadaşları arasında zekâsı ve üstün yetenekleri ile kısa zamanda kendisini gösterdi ve öğretmenlerinin sevgisini kazandı; öğretmenleri neredeyse kendisine bir arkadaş muamelesi yapma gereğini hissetmişlerdi.

    Bu okulda matematik öğretmenliği yapan Yüzbaşı Mustafa Efendi, genç öğrencisinin yetenekleri ve zekâsı karşısında sınıftaki diğer Mustafa'larla aralarındaki farkı belirtmek üzere öğrencisinin adının sonuna "Kemal" ismini ilâve etti. Artık genç öğrenci Mustafa Kemal olmuştu.

    Öğrenim Hayatı

    Mustafa Kemal, Selanik Askerî Rüştiyesini bitirdikten sonra 13 Mart 1896'da Manastır Askerî İdadisine girdi. Burada Ömer Naci ile arkadaşlık etti. İlerde ünlü bir hatip olarak tanınacak olan bu kişi, Mustafa Kemal'in hitabet ve edebiyat sevgisinde etkin rol oynadı. Yakın arkadaşlarından biri olacak Ali Fethi (Okyar) de bu okulda öğrenci idi. Genç Mustafa Kemal, askerî öğreniminin yanı sıra yabancı dil öğrenimini de ihmal etmiyor; yazları izinli olarak Selânik'e döndüğü zaman Fransızca dersleri alıyordu.

    Manastır İdadisi

    Genç Mustafa Kemal, Manastır Askerî İdadisini de başarı ile bitirerek 13 Mart 1899 tarihinde İstanbul'da Harp Okulu'na girdi. 3 senelik başarılı bir Harbiye öğreniminden sonra 10 Şubat 1902'de bu okulu Teğmen rütbesiyle bitirdi ve öğrenimine Harp Akademisinde devam etti.1903 yılında Üsteğmen olmuştu.11 Ocak 1905 tarihinde de Kurmay Yüzbaşı rütbesiyle Harp Akademisinden mezun oldu

    Harp Okulunda ve Harp Akademisinde de zekâsı, yetenekleri ve üstün kişiliği ile kendisini arkadaşlarına ve hocalarına tanıtmış, onların içten sevgi ve saygısını kazanmıştı. Askerlik derslerine büyük ilgisi yanında matematiğe, edebiyata ve güzel söz söylemeye karşı da merakı ve eğilimi vardı. Harbiye'de ve Harp Akademisi'nde, memleket ve millet davaları ile ilgilenmesi, düşüncelerini cesaretle ifadeden çekinmemesi sebebiyle aydın ve inkılâpçı bir subay olarak tanınmıştı. Devir istibdat idaresi idi ve bu davranışları aleyhine olabilirdi; ancak çevresince gerçekten çok sevilişi, düşüncelerinde samimî oluşu, onun herhangi bir tertibe kurban gitmesini önlemişti. Bununla beraber Harp Akademisi'nden mezuniyetini izleyen günlerde istibdat ve padişahlık rejimi aleyhindeki düşünceleri ve durumu, şüphe çekerek birkaç ay İstanbul'da tutuklu kaldı; sonra bir nevi sürgün olarak vazife ile 5 Şubat 1905 tarihinde Suriye bölgesine, Şam'a atandı.


    Mustafa Kemal Paşa, 27 Aralık 1919'da bir kısım arkadaşları ve Heyet-i Temsiliye üyeleri ile beraber Ankara'ya gelmişti. Artık Millî Mücadele Ankara'dan yönetiliyor, İstanbul'daki asker ve sivil birçok vatansever, Bağımsızlık Savaşı'nda görev almak üzere Ankara'ya geliyordu. Bir süre sonra,16 Mart 1920 tarihinde İstanbul, İtilâf Devletleri tarafından fiilen işgal edildi; şehir yabancılar tarafından tamamen askerî kontrol altına alınmıştı. Bu şartlar altında Meclis de faaliyet gösteremeyeceğini anlay'arak dağıldı; zaten bu sıralarda milletvekillerinin bir kısmı da İngilizler tarafından tutuklanmış bulunuyordu.

    Mustafa Kemal, İstanbul'un işgali üzerine valiliklere ve kolordu komutanlıklarına talimat vererek Ankara'da toplanacak fevkalâde salâhiyete sahip bir meclise yeni temsilciler seçmelerini bildirdi. Seçimler sür'atle sonuçlandi. Nihayet 23 Nisan 1920'de yurdun her bölgesinden gelen millet temsilcileriyle Ankara'da Türkiye Büyük Millet Meclisi açıldı. Mustafa Kemal, millet iradesini ve egemenliğini temsil eden bu Meclis'e ve onun hükûmetine de başkan seçilerek artık Türk bağımsızlık mücadelesinin her bakımdan, askerî, siyasî ve sosyal lideri oldu. Ama memleketin içinde bulunduğu şartlar, kendisinin omuzlarına yüklenen görevi gerçekten çok ağırdı. Tarihten silinmek istenen bir milletin ölüm kalım savaşının, istiklâl mücadelesinin Iiderliğini yapıyordu.

    Ankara'da Millet Meclisi'nin açılması, millî bir hükûmetin kurulması üzerine Padişah ve İstanbul Hükûmeti de millî mücadeleyi daha geniş ölçüde baltalama yollarına sapmıştı. Anadolu'da binbir fedakârlıkla oluşturulan millî kuvvetlere karşı halife ve padişah orduları kuruluyor, başta Atatürk olmak üzere Millî Mücadele kahramanları, asi sayılarak idama mahkûm edilmiş bulunuyordu. Diğer taraftan İzmir'e çıkan Yunanlılar da Anadolu içlerine doğru taarruza hazırlânıyordu. Mütareke ile örgütlü ordu resmen dağıtılmış, silâhları alınmış olduğundan, işgal altındaki yörelerde düşmana ancak mahalli kuvvetler ve gönüllü müfrezeler karşı koyuyordu. Bu düşman saldırılarının yanı sıra Anadolu'nun bazı yörelerinde Anzavur gibi, Çopur Musa gibi, Postacı Nâzım gibi aldatılmış kişilerin elebaşılık ettiği iç isyanlar devam ediyordu.

    Bütün bu iç ve dış güçlüklere, zor şartlara rağmen Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti, kısa zamanda duruma hakim olarak düşman kuvvetlerine karşı çeşitli cephelerde büyük başarılar kazanmaya başladı. Doğu Cephesi'nde XV. Kolordu Komutanı Kâzım Karabekir komutasındaki kuvvetlerimiz büyük başarılar kazandı. Bu bölgede Oltu, Sarıkamış ve Kars'ı işgal suretiyle sınır şehirlerimize tecavüz eden Ermenilere karşı 28 Eylül 1920'de taarruza geçilerek, merkezi Erivan'da bulunan Ermeni Cumhuriyeti ordusu mağlup edildi ve 29 Eylül 1920'de Sarıkamış, 30 Ekim 1920'de Kars tekrar geri alındı. Ermenilerin barış isteği üzerine 2/3 Aralık 1920'de Gümrü Antlaşması imzalanarak savaşa son verildi. Gürcistan'a da Ardahan ve Artvin vilâyetlerimiz tahliye ettirildi.

    Güney cephesinde de Adana, Urfa, Antep ve Maraş bölgelerinde Fransız birlikleriyle mahalli kuvvetler arasında şiddetli çatışmalar oluyordu. Sonuçta Fransızlar 12 Şubat 1920'de Maraş'tan, 11 Nisan 1920 günü de Urfa'dan çekilmek zorunda kaldılar. 21 Ekim 1921'de Fransızlarla yapılan "Ankara Antlaşması" Adana, Mersin, Gaziantep ve diğer bazı şehirlerimizin kurtuluşuna uzandı.

    Yunanlılar 1920 Haziranında, Ankara'da kurulan iki aylık yeni hükûmetin içinde bulunduğu güç şartlardan yararlanarak 22 Haziran 1920 günü Batı Cephesi'nde umumî taarruza geçmişler, büyük kısmı ile gönüllülerden oluşan Kuvay-ı Millîye cephesini yararak 8 Temmuz 1920 günü Bursa'yı, 29 Ağustos 1920 günü de Uşak'ı işgal etmişlerdi. Bu olaylar seyrederken Padişah ve İstanbul Hükûmeti de 10 Ağustos 1920'de İtilâf Devletleri'yle Sevr Antlaşması'nı imzalamak suretiyle dış düşmanlarımızla birleşmiş oluyordu.

    Yunanlıların Batı cephesinde ilerleyişi, birçok bölgelerin kuvvet yetersizliği sebebiyle işgal edilmesi üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Mustafa Kemal Paşa, cephe komutanları ile görüşmüş, artık gönüllü kuvvetler yerine düzenli bir ordu kurulması gereğini ilgililere bildirmişti. Çünkü olaylar gösteriyordu ki, Millî Mücadele'nin başarısı, bütün kuvvetlerin tek bir otorite altında toplanmalarına bağlı idi. Bu da millî müfrezelerin, milis kuvvetlerinin, gönüllü teşkilâtların ordu içinde düzenli kıtalar haline getirilmesini gerektiriyordu. Çete halinde dağınık savaşa son verilecek, bütün millî müfrezeler ve gönüllü kuvvetler ordu içinde disiplin ve eğitime tâbi tutulacaktı.

    Artık, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Mustafa Kemal Paşa, Millî Savunma Bakanı Fevzi Çakmak Paşa ve Genelkurmay Başkanı ve aynı zamanda Batı Cephesi Komutanı Albay İsmet Bey, bütün çalışmalarını düzenli ordunun gerçekleşmesine vermişlerdir. Bu aylar, Millî Mücadele tarihimizin gerçekten en buhranlı, en çetin aylarıdır.

    Şimdi 1920 yılının Aralık sonlarındayız. Bir çok millî müfreze, gönüllü örgüt sür'atle millî ordu içinde toplanmaktadır. Ne çare ki ellerinde bir kısım kuvvet bulunan Çerkez Ethem ve kardeşleri, Batı Cephesi kuvvetlerine bağlı kalmak istememişler, başlarına buyruk bir siyaset izleme yoluna gitmişlerdi. Bunlar, Millî Mücadele'nin güç zamanlarında başardıkları bazı işlerin verdiği şımarıklıkla bulundukları bölgelerde sivil memurları diledikleri gibi azlediyor, değiştiriyor, kendilerine göre atamalar yapıyorlardı. Batı Cephesi, tek komuta altında örgütlendikçe, düzenli kuvvetler haline geldikçe, Ethem ve kardeşlerinin huzurları daha da kaçıyor, Batı Cephesi yanında Ankara Hükûmeti'ne, hatta Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne dil uzatmaktan çekinmiyorlardı. Artık tutumları, millî hükûmete karşı bir isyan halini almıştı.

    Durum gerçekten nazikti. Binbir emek ve fedakârlıkla kurulan düzenli orduda emir ve komuta birliğini temin bakımından bu sorunun, kesin şekilde çözümlenmesi gerekiyordu. Zira Ethem müfrezesi, ordu içinde kaldıkça hiçbir zafer kazanılamayacağı gibi, aksine bu asi kuvvetler her başarıda orduya ayak bağı olacaktı. Bu sebeple hükûmet, Çerkez Ethem kuvvetlerinin ortadan kaldırılmasına karar verdi.

    29 Aralık 1920 günü Batı Cephesi Komutanı İsmet Bey'le Güney Cephesi Komutanı Albay Refet Bey, Çerkez Ethem ve kuvvetlerini ortadan kaldırmak üzere ileri harekete geçtiler. Kütahya yörelerinde bulunan Çerkez Ethem kuvvetleri, Batı Cephesi kuvvetleri'nin Kütahya'yı işgali üzerine Gediz'e çekildi. Millî kuvvetler, asileri takiple 5 Ocak 1921 günü Gediz'i de işgal edince Çerkez Ethem müfrezesi Simav yönüne çekilmek mecburiyetinde kaldı.

    İşte şimdi Millî Mücadele'nin en dramatik anları yaşanmaktadır. Batı Cephesi kuvvetleri Çerkez Ethem isyanını bastırmak üzere, eski harp mevzilerinden çok uzaklaşmışlar, Gediz'e kadar ulaşmışlardır. Çerkez Ethem'i takip sebebiyle cephelerin boşaltıldığını, askerlerin mevzilerden uzaklaştığını haber alan Yunanlılar, içinde bulunduğumuz bu iç buhranı, Ankara Hükûmeti'nin bu çetin ve zor ânını kendileri için büyük bir fırsat bilerek 6 Ocak 1921 günü hem Bursa, hem Uşak cephelerinden sür'atle ileri yürüyüşe geçtiler. Amaçları, Türk kuvvetlerini, zayıflayan mevzilerinde anîden bastırıp mağlup etmek, bu suretle Eskişehir ve Afyon'u ele geçirerek kendilerine Ankara yolunu açmaktı. Bu plân gerçekleştirildiği takdirde, henüz sekiz aylık millî hükûmeti doğduğu yerde boğmak, kolayca ortadan kaldırmak güya mümkün olacaktı.

    Düşmanın, taarruz hedefi olarak seçtiği Eskişehir de, Afyon da askerî yönden önemli kavşaklardı. Bu şehirlerimizin elden çıkışı, önemli demiryollarının da düşman eline geçmesi demekti. Hele, Bursa ve Uşak Cepheleri'nden ilerleyen düşman kolları, Kütahya önlerinde birleşme imkânı bulursa, Çerkez Ethem'e karşı geride bırakılan kuvvetlerimizi de arkadan vurabilirdi. İşte mağlubiyetimiz halinde ortaya çıkacak korkunç tablo bu idi.

    Düşman taarruzu ile gelişen bu kritik durum üzerine, Batı ve Güney Cephesi komutanları vaziyeti görüşerek, ister istemez Çerkez Ethem'in takibine ara vermeyi ve Kütahya ve Gediz'e kadar gelmiş olan kuvvetlerimizin büyük kısmını vakit geçirmeksizin İnönü ve Dumlupınar mevzilerine sevk etmeyi kararlaştırdılar. Ancak Batı Cephesi kuvvetlerinin şimdi bulundukları Gediz ve Kütahya yöreleri ile İnönü mevzileri arasında 3 günlük bir yol vardı. Eğer Yunanlılar, bizden daha önce İnönü mevzilerine ulaşabilirlerse mukavemetsiz, Eskişehir'e kadar yol almış olacaklardı. O halde yapılacak iş, son sür'atle İnönü mevzilerine yetişerek ilerleyen düşmanı burada durdurmak olacaktı. Bu amaçla Çerkez Ethem ve kardeşlerine karşı bir kısım kuvvet, Kütahya yöresinde bırakılarak, geri kalan kuvvetler İnönü mevzilerine hareket ettirildi. Keza üç misli düşman kuvvetine karşı İnönü mevzilerini daha da takviye etmek üzere, Ankara'da yeni kurulmakta olan 4. Tümen de Cepheye çağrıldı. Ethem'in takibine ara vererek Kütahya'dan hareket eden 11. Tümen de 9 Ocak sabahı, İnönü mevzilerine varmıştı.

    Öte yandan Yunanlılar sürâtle ilerleyerek, 8 Ocak 1921 günü Çivril ve Pazarcık'ı, 9 Ocak sabahı da Bilecik ve Bozüyük'ü işgal ettiler. Fakat bütün bu işgallere, güç şartlara, iki ayrı düşmanla savaş mecburiyetine rağmen sonucun zaferle biteceği hususunda başta Atatürk olmak üzere Millî Mücadele liderlerinin inançları asla sarsılmamıştı. Atatürk, 8 Ocak 1921 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi kürsüsünden şunları söylüyordu: "Efendiler! Dahilde ve hariçteki düşmanlarımız ister çok, ister az olsun, faaliyetlerinin genişliği ne olursa olsun, kesin başarı, son başarı meşru bir amaç izleyenlerde olacaktır."

    I. İnönü Muharebesi, 9 Ocak 1921 günü öğleden sonra Yunanlıların Bozüyük yönünden şiddetli taarruzu ile başladı. Ufak bir köyden ismini alan İnönü, şimdi Türk Kurtuluş Savaşı'nda dönüm noktası olacak bir muharebeye sahne oluyordu. Ve yıllar sonrâ bu muharebeyi idare eden komutana, Atatürk tarafından "İnönü" soyadı verilecekti.

    Muharebenin ilk günü Batı Cephesi kuvvetleri ile Yunanlılar arasında çok çetin çarpışmalar oldu. Yunanlıların her taarruzu, karşı taarruzla cansiperane püskürtülüyor, ilerlemelerine imkân verilmiyordu. Anlaşılan düşman, umduğunu bulamamıştı. İnönü mevzilerinde boş cepheler yerine, Türk kuvvetlerinin piyade ve topçu ateşiyle karşılaşmaları, onları gerçekten şaşırtmıştı.

    Muharebe,10 Ocak günü de sabahtan akşama kadar bütün şiddetiyle devam etti. Bu sabah, Batı Cephesi Komutanı Albay İsmet Bey de Gediz'den muharebe meydanına gelmiş, savaşı bizzat ateş hattında idareye başlamıştı. Bir ara bir alay kadar düşman kuvveti, mevzilerimizdeki bir boşluktan istifade ederek Batı Cephesi'nin karargâhı bulunan İnönü istasyonunun kuzeyvine kadar sokulmaya muvaffak oldu. Bu kritik vaziyet karşısında cephe karargâhı istasyondan alınarak sür'atle İnönü köyüne nakledildi ve cephenin bu kesimi kuvvet kaydırarak takviye edildi.

    Askerlerimiz bugün de, aralıksız devam eden düşman taarruzlarını, bir an gerilemeksizin göğüslüyorlar; Yunanlıların ilerlemesine imkân bırakmıyorlardı. Şüphesiz ki ordumuz, bu taarruzlar karşısında ağır zayiat veriyor; ama canından aziz bildiği kutsal vatan topraklarını her ne pahasına olursa olsun, savunmadan geri kalmıyordu. En nihayet tükenen, gücü kırılan düşman oldu. 2 gündür devam eden taarruzlarından bir başarı elde edemediğini, edemeyeceğini anladı. Artık bu safhada onlar için yapılacak bir şey vardı: Geri çekilmek! Gerçekten Yunan kuvvetleri,10 Ocak 1921 gecesi verdikleri kararla 11 Ocak günü sabahından itibaren Bursa yönünde geri çekilmeye başladılar.

    Bu zafer müjdesi üzerine,11 Ocak 1921 günü Atatürk, Batı Cephesi Komutanı Albay İsmet Bey'e şu telgrafı çekiyordu: "Bu başarının, mukaddes topraklarımızı düşman istilâsından tamamen kurtaracak olan kesin zafere hayırlı bir başlangıç olmasını Allah'tan diler, Batı Cephesinin bütün subay ve erlerini kazandıkları bu zafer dolayısıyla tebrik ederim". Gerçekten I. İnönü zaferi, Atatürk'ün ifadesiyle kesin zafere hayırlı bir başlangıç olmuş, onu II. İnönü, Sakarya, 26 Ağustos ve 30 Ağustos gibi daha büyük zaferler izlemiştir.

    Artık sıra, Çerkez Ethem kuvvetlerinin de bırakılan yerden takibine gelmişti. Sür'atle ileri harekâta geçilerek bu asi kuvvetler de tamamen ortadan kaldırıldı. Çerkez Ethem ve kardeşleri son çare olarak Yunanlılara sığındılar. Bu isyanın bastırılması ile artık millî orduda emir ve komuta birliği de tam olarak sağlanmış oldu.

    I. İnönü Zaferi içerde ve dışarda büyük etkiler yarattı; büyük siyasî gelişmelere sebep oldu. Bu zaferden sonradır ki, ümitsizlikler boğulmuş, yeni kurulan devlet, sarsılmaz temeller üzerine oturmaya başlamış, 20 Ocak 1921 günü ilk Anayasamız, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde kabul edilmişti. Yine bu zaferle içerde asayiş ve güven sağlanmış, muntazam ordu kurma çalışmaları daha da kolaylaşmıştı.

    I. İnönü Zaferi'nin dışardaki etkileri de önemliydi. Bu zaferle düzenli ordu, düşman karşısında ilk sınavını veriyor, dost ve düşman önünde yenilmez iradesini sergiliyordu. Bu zafer, yabancı devletlere de artık, millî hükûmetin hatırı sayılır bir varlık olduğunu gösteriyordu. Bu gelişmeler sebebiyledir ki İtilâf Devletleri, 21 Şubat 1921'de toplanan Londra Konferansı'na İstanbul Hükûmeti ile beraber Ankara Hükûmeti'ni de çağırdılar. Ancak zaferin gerçek sahibi Ankara Hükûmeti idi. Bu sebeple Ankara delegeleri, Osmanlı heyeti içinde yer almayıp millî davayı savunmak üzere ayrı bir ekip oluşturdular. O kadar ki Osmanlı baş delegesi Sadrazam Tevfik Paşa, konferansta söz hakkını Ankara Hükûmeti temsilcilerine bırakmak mecburiyetinde kaldı. İşte bu gelişmeler sonucu İtilâf Devletleri yeni bir barış teklifi hazırlamak zorunda kaldılar. Yine I. İnönü Zaferi'nin millî hükûmete kazandırdığı dış itibar sayesinde 16 Mart 1921 tarihinde Sovyet Rusya ile "Moskova Antlaşması" imzalandı. Londra'da da Fransa ve İtalya ile barış yolunda bazı müzakereler oldu.

    Ancak Yunanlılar, bu mağlubiyetten ders alma***** kısa süre sonra 23 Mart 1921 günü aynı cephelerden tekrar ileri harekâta geçtiler. 27 Mart 1921 günü Yunanlıların İnönü mevzilerine taarruzu ile başlayan, II. İnönü muharebesi'nde de düşman taarruzları birincisinde olduğu gibi durduruldu. 31 Mart 1921'de Batı Cephesi kuvvetlerinin karşı taarruza geçmesi sonucu Yunanlılar geri çekilmeye başladılar. Nihayet 1 Nisan 1921 günü binlerce ölü ile doldurdukları muharebe meydanını tekrar silâhlarımıza terk etmek zorunda kaldılar. Bu suretle Batı Cephesi'nde düşmana karşı II. İnönü Zaferi adını alan bir büyük başarı daha kazanıldı. Mustafa Kemal Paşa, Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa'ya gönderdiği kutlama telgrafında: "Siz orada yalnız düşmanı değil, milletin ters talihini de yendiniz!" diyordu.

    Şimdi 1921 yılının Temmuz başlarındayız. Yunanlılar Ankara Hükûmeti'nin reddettiği Sevr Antlaşması'nı gerçekleştirmek amacıyla Anadolu topraklarına durmadan kuvvet çıkararak Türklere karşı yeni bir taarruza hazırlanmaktadırlar. Nihayet bu genel düşman taarruzu,10 Temmuz 1921 günü, bütün Batı Cephesi boyunca takviyeli kuvvetlerle başladı. Harekât ilerledikçe Yunan kuvvetleri ile Türk kuvvetleri arasında yer yer şiddetli çarpışmalar oldu. Ancak gerek insan gücü gerekse araç ve gereç yönünden Türk kuvvetlerinden sayıca fazla durumda bulunan Yunanlılar birçok yerleri işgal ettiler. Afyon, Eskişehir, Kütahya, Bilecik art arda düşman eline geçti.

    Cepheden gelen bu kaygı verici haberler üzerine 18 Temmuz 1921 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Mustafa Kemal Paşa, Ankara'dan Karacahisar'daki Batı Cephesi Karargâhı'na geldi. Takviyeli kuvvetlerle gelişen Yunan ilerleyişi karşısında, o günkü şartlar altında imkânları sınırlı Türk ordusu için daha da ileri kayıpları önlemek üzere yeni bir strateji tesbitine gerek gördü ve Cephe Kumandanı İsmet Paşa'ya şu direktifi verdi: "Orduyu, Eskişehir'in kuzey ve güneyinde topladıktan sonra, düşman ordusuyla araya bir mesafe koymak lâzımdır ki, orduyu derleyip toparlamak ve güçlendirmek mümkün olabilsin, bunun için Sakarya'nın doğusuna kadar çekilmek yerindedir!" Müteakiben bu strateji uygulandı ve Batı Cephesindeki Türk ordusu geri yürüyüşe geçerek 25 Temmuz 1921'de tamamen Sakarya Nehri'nin doğusuna çekildi. Bu karar, harp yönetimi bakımından isabetli bir davranıştı; zira kayba uğrayan, azalan kuvvetlerimizin, tutunduğu mevzilerde tazelenen taarruz gücüne karşı, çekilmeksizin uzun sure direnilmesı daha büyük kayıpların sebebi olacaktı.

    İnkılâp tarihimizde "Kütahya-Eskişehir Savaşları" adını alan ve Sakarya'nın doğusuna çekilmemizle sonuçlanan bu çarpışmalarda ordumuz kendisinden sayıca 2 misli fazla düşman kuvvetleri karşısında oldukça ağır zayiat vermiş, gerek çarpışmalar gerekse geri çekiliş esnasında şehit, yaralı ve kayıp olmak üzere 40.000'e yakın silâhlı kuvvetimiz yok olmuştu. Ayrıca araç ve gereç kaybımız da büyüktü.

    Ordumuzun, Sakarya'nın doğusuna çekiliş günlerinde Bakanlar Kurulu, tekrar gelişebilecek yeni bir Yunan taarruzuna karşı tedbir olmak üzere Hükûmet Merkezi'nin Ankara'dan Kayseri'ye nakline karar verdi; ancak Meclis'ten onay almak gerekiyordu. Hükûmet kararı, Büyük Millet Meclisi'nin gizli oturumunda açıklandı. Meclis şahlanmıştı: "Biz buraya kaçmaya mı ,geldik, yoksa düşmanla dövüşmeye mi?" Millet temsilcileri, Ankara'yı harpsiz teslim etmeyi kabul etmediler; hedef son tepeye kadar dövüşmekti. Bu heyecanlı konuşmalar üzerine Meclis, tahliyenin aksine Ankara'nın müdafaasına, bunun için gerekli hazırlıkların yapılmasına karar verdi.

    Bütün bu zor şartlara, geçici çekilişe rağmen sonunda düşmana kat'î darbe indirileceğine dair, başta Atatürk olmak üzere Millî Mücadele liderlerinin inançları asla sarsılmamıştı. Mustafa Kemal Paşa'ya göre "Pek uzak olmayan bir gelecekte karşımızdaki Yunan ordusu tükenecek, sonunda imhası mümkün hale gelecekti." Ancak başarının en önemli şartı, herkesin bu sonuca candan inanması ve bu uğurda maddî ve manevî tüm güçlerini memleket savunmasına yöneltmesi idi. Ayrıca unutulmaması gereken nokta, ordumuz, düşmanın arzu ettiği yerde değil, bizim arzu ettiğimiz yerde kesin muharebeye girecek ve ona, orada kat'î darbeyi vuracaktı. Bu bakımdan gerektiğinde geri çekilişin, bazı yerleri düşmana terk edişin büyük bir önemi yoktu. Askerliğin gereğini kararsızlığa düşmeden uygulamak gerekiyordu.

    Ne çare ki liderlerin bu inancına rağmen Sakarya'nın doğusuna çekilmenin yarattığı maneviyat bozukluğu Meclis'e de aksetmişti. Yeni bir ordu oluşturulurken meydana gelen bu ağır kayıp, bu çekilme ister istemez sarsıntılara sebep olmuş; bazı çevreleri haklı olarak endişe ve tedirginlik kaplamıştı. Bu hava içinde 4 Ağustos 1921 günü Büyük Millet Meclisi'nin gizli oturumunda askerî durum ve Başkomutanlık teşkili üzerinde heyecanlı görüşmeler oldu. Milletvekilleri, yorgun orduyu yeniden canlandıracak, memleketi bu badireden kurtaracak son çareyi aramaktadırlar. Bu çare, Mustafa Kemal'in fiilen ordunun başına geçmesidir. Çünkü O, katıldığı bütün savaşlarda yenilmemiş, yenmiş bir kumandandır. Bu sebepledir ki konuşmalar onun başkomutanlığı üzerine alması görüşünde birleşti. Taraftarları gibi muhalifleri de kendisinden, ordunun başına geçmesini istemektedirler. Meclis'in büyük çoğunluğu, taraftarları kurtuluş için tek çarenin bu olduğu, başka çıkar yol bulunmadığı fikrindedirler. Bazı milletvekilleri içtenlikle haykırırlar: "Sen mühim bir kumandansın! Büyük bir askersin ve bunu da Çanakkale Muharebesi'nde ispat ettin. Şimdi kendini hangi güne saklıyorsun? Sakarya'ya kadar geldi düşman, kendini hangi güne saklıyorsun?" Bu haykırışlar, gerçekten millî iradenin sesi idi ve büyük kahramanı, fiilen ordunun başına davet ediyordu.

    Muhaliflere gelince, onlar da Başkomutanlığı Mustafa Kemal Paşa'ya vermekle zaten kurtuluş ümidi kalmadığını kabul ettikleri bir ortamda, gelişecek tüm sorumluluğu onun, omuzlarına yüklemeyi amaçlıyorlardı.

    Meclis'te 4 Ağustos 1921 günü başlayan bu görüşmeler, ertesi gün de aynı heyecanla devam etti. Mustafa Kemal Paşa, önce tartışmaların dışında kaldı. Ancak konuşmamasının, tavrını açıkça ortaya koymamasının, onun da gelecekten ümitsiz olduğu şeklinde yorumlanması ihtimaline karşı, kendisini Başkomutan görmek isteyen millî iradenin bu ısrarı karşısında, Meclis Başkanlığına şu önergeyi sundu: "Meclis'in sayın üyelerinin umumî surette beliren arzu ve istekleri üzerine Başkomutanlığı kabul ediyorum. Bu vazifeyi, kendi üzerime almaktan doğacak yararları en kısa zamanda elde edebilmek ve ordunun maddî ve manevî kuvvetini en kısa zamanda artırmak ve yönetimini bir kat daha kuvvetlendirmek için, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin haiz olduğu yetkileri fiilen kullanmak şartıyla üzerime alıyorum. Hayatım boyunca millî hâkimiyetin en sadık bir hizmetkârı olduğumu milletin nazarında bir defa daha doğrulamak için bu yetkinin 3 ay gibi kısa bir müddetle sınırlandırılmasını ayrıca istiyorum".

    Bu önerge Meclis'in yetkilerini kullanma isteği sebebiyle bazı itirazlara sebep oldu. Ancak durum, olağanüstü bir durumdu ve ölüm kalım mücadelesi gibi olağanüstü şartlar konuşuyordu. Bu şartlar içinde Mustafa Kemal Paşa tarafından kabul edilen görev, gerçekten çok büyük ve önemli, diğer bir ifade ile Türk milletinin mukadderatı ile ilgili idi. Düşman karşısındaki cephede vakit geçirmeksizin en seri, en doğru kararları verebilmek, ancak Meclis'in yetkilerini anında kullanmakla mümkündü. Esasen Atatürk de bu olağanüstü şartlara rağmen, söz konusu yetkinin 3 ayla sınırlı kalmasını istemekle, millî iradeye olan sarsılmaz saygısını gösteriyordu. Nihayet Meclis, bu isteğinde kendisini haklı gördü. Görüşmeler sonucu, 5 Ağustos 1921 günü, Mustafa Kemal Paşa'ya 3 ay süre ile askerliğe ait hususlarda Meclis'in yetkilerini kullanmak koşuluyla Başkomutanlık tevcih eden Kanun, Büyük Millet Meclisi'nde oy birliği ile kabul edildi. Kanunda şu sözlere yer veriliyordu: "Millet ve memleketin mukadderatına bilfiil el koyan yegane yüce kuvvet olan Türkiye Büyük Millet Meclisi, Başkomutanlık fiili vazifesine kendi reisi Mustafa Kemal Paşa'yı memur etmiştir. Başkomutan, ordunun maddî ve manevî kuvvetini artırma ve yönetimini bir kat daha kuvvetlendirme hususunda Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin buna ait salâhiyetini Meclis na'mına fiilen kullanmaya yetkilidir. Bu sıfat ve salâhiyet üç ay müddetle sınırlıdır. Meclis lüzum gördüğü takdirde bu müddetin bitiminden evvel dahi bu sıfat ve salâhiyeti kaldırabilir."

    Başkomutanlık verilişinden sonra Mustafa Kemal Paşa kürsüye geldi. Memleketin düşman istilâsından kurtarılacağına dair sarsılmaz inancını bir kere daha ifade ederek Meclis'e şu teminatı verdi: "Efendiler! Zavallı milletimizi esir etmek isteyen düşmanları, Allah'ın yardımıyla behemehal mağlûp edeceğimize dair olan emniyet ve itimadım bir dakika olsun sarsılmamıştır. Bu dakikada bu kesin inancımı yüksek heyetinize karşı, bütün millete karşı ve bütün âleme karşı ilân ederim." Başkomutan aynı gün ordu ve millete de bir bildiri yayımladı. Bu bildiride de şu cümleler yer alıyordu: ".... Bana bu vazifeyi tevdi etmiş olan Meclis ve bu Meclis'te beliren milletin kesin iradesi, hareket tarzımın mihrakını teşkil edecektir. Hiçbir sebep ve suretle değiştirilmesine imkân omayan bu kesin irade, her ne olursa olsun düşman ordusunu imha etmek ve bütün Yunanistan'ın silâhlı kuvvetlerinden oluşan bu orduyu, ana yurdumuzun mukaddes ocağında boğarak kurtuluşa ve bağımsızlığa kavuşmaktır. "

    Başkomutan, artık plânını yapmış ve kesin şekilde uygulamaya başlamıştır. Hedef, muvaffakiyete ****ürecek bütün tedbirleri en kısa zamanda almaktır. Bu amaçla 7 ve 8 Ağustos 1921 günleri, kendi imzasıyla 10 adet "Tekâlif-i Milliye" yani "Millî Vergi" emri yayımladı. Bu emirler gereği her ilçede bir "Millî Vergi Komisyonu" kuruluyordu. Her evden ordunun ihtiyacı için bir kat çamaşır, bir çift çorap, bir çift çarık isteniyordu. Ordunun malzeme ihtiyacı için tüccarın elinde bulunan stoklardan yüzde kırkına parası zaferden sonra ödenmek üzere el konuluyordu. Herkes hububat, hayvan ve yem bakımından stoklarının yüzde 40'ını yine parası sonradan ödenmek üzere orduya verecekti. Halkın elinde bulunan savaşa elverişli bütün silâh ve cephane, 3 gün içinde ordu ambarına teslim edelecekti. Memleketteki demircilerin, dökümcülerin, marangozların, sanayi imalâthanelerinin listesi çıkacak ve sahiplerinin isimleri belirlenecekti. Böylece bütün memleket, gelecekteki zafer için olağanüstü bir seferberliğe davet edilmişti. Artık millet ve ordu el ele idi ve topyekûn bir harp başlatılmıştı.

    Başkomutan bu acil tedbirleri aldıktan sonra 12 Ağustos 1921 günü Ankara'dan hareketle Polatlı'daki Cephe Karargâhı'na geldi. Artık Mustafa Kemal Paşa, cephede ve fiilen Türk ordusunun başında idi.

    Şimdi 1921 yılı Ağustos başlarındayız. Yunan ordusu 13 Ağustos 1921 günü Sakarya'daki Türk mevzilerine doğru yeniden ileri harekâta başladı. 15 Ağustos 1921 günü Yunan Kralı Konstantin, ordularına "Ankara'ya!" emrini verdi. Durmaksızın ilerleyen Yunanlılar, birçok şehir ve kasabalarımızı işgal ederek sonunda Sakarya'daki savunma hattımıza dayandılar.

    23 Ağustos 1921 günü, Yunan ordusunun taarruzu ile Sakarya Meydan Muharebesi başladı. Bütün cephe boyunca taarruz ve karşı taarruzlarla çok şiddetli muharebeler oldu. Yunan taarruzu, bir çok yerde kıtalarımız tarafından düşmana ağır zayiat verdirilerek durduruldu. Ancak takviyeli Yunan kuvvetlerinin önemli mevzilerimizi ele geçirdikleri, Polatlı'ya kadar yaklaştıkları, top seslerinin Ankara'dan duyulduğu zamanlar oldu. Türk mevzileri birçok noktada yarılmasına rağmen, her nokta inatla savunuluyor, kaybedilen her hattın gerisinde yeni bir savunma hattı oluşturuluyor, böylece düşmanın ilerlemesine imkân verilmiyordu. Zira Başkomutan, savaş stratejisi için şu formülü koymuştu: "Hatt-ı müdafaa yoktur, sath-ı müdafaa vardır. O satıh bütün vatandır. Vatanın her karış toprağı, vatandaşın kanıyla ıslanmadıkça terk olunamaz. Onun için, küçük büyük her birlik bulunduğu mevziden atılabilir. Fakat küçük, büyük her birlik, ilk durabildiği noktada, tekrar düşmana karşı cephe teşkil edip muharebeye devam eder. Yanındaki birliğin çekilmek zorunda kaldığını gören birlikler, ona tâbi olamaz. Bulunduğu mevzide sonuna kadar dayanmağa ve mukavemete mecburdur".

    Başkomutan'ın ortaya koyduğu, harp yönetimi bakımından büyük önem taşıyan bu kural, Sakarya'da aynen uygulanmış ve mukaddes vatan toprakları, her kaybedilen hattın gerisinde vakit geçirmeksizin yeniden bir hat teşkili suretiyle sonuna kadar savunulmuştur. Düşman aştığı her tepenin ardında "Ankara var!" hulyasıyla harp ediyor, Mustafa Kemal Paşa ise Yunan kuvvetlerini, son darbeyi indireceği yere, memleketin harim-i ismetine çekiyordu. Nihayet düşmanın taarruz gücü, ilerleme kuvvet ve kudreti gittikçe tükenmeye başladı. Yunan birlikleri ana mevzilerinden çok uzaklaşmış, gerçekten Türklerin harim-i ismetine düşmüştü. Artık taarruz sırası Türklerindi. 10 Eylül 1921 günü başlayan karşı taarruzumuzla düşmana ağır zayiat verdirilmiş, bu taarruz sonucu Yunanlılar batıya doğru çekilmeye başlamıştı. Bütün savaş boyunca cepheden ayrılmayan Başkomutan Mustafa Kemal Paşa, zaman zaman da en ileri mevzilerde görünmüş, hatta ateş hattına girmişti. Başkomutan'ın en ileri hatta, taarruz eden kıtaların yanında görülmesi ve muharebeyi ateş hattında bizzat takip edişi şüphesiz ki subay ve erlerimizin maneviyatları üzerinde büyük tesir yaptı.

    "Sakarya Meydan Muharebesi" adını alan bu büyük ve kanlı savaş, 22 gün 22 gece devam etmiş ve nihayet 13 Eylül 1921 günü, düşman Sakarya Nehri'nin doğusunda tamamen imha edilerek büyük bir zafer kazanılmıştı. Bu anlamlı ve büyük başarı üzerine 19 Eylül 1921 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından, Başkomutan Mustafa Kemal Paşa'ya Kanunla Müşir (Mareşal) rütbesi ve "Gazi" unvanı verildi. Sakarya Zaferinin sonuçları siyasî alanda da kendisini gösterdi. 13 Ekim 1921'de Kafkas Cumhuriyetleri ile Kars Antlaşması, 20 Ekim 1921'de Fransızlarla Ankara Antlaşması imzalandı.

    Sakarya Meydan Muharebesi'nden sonra mağlup Yunanlılar, Afyon-Eskişehir hattına kadar çekilmişler, bu bölgede mevzilerini kuvvetlendirmek, önemli yerleri tel örgülerle takviye etmek suretiyle savunmada kalmışlardı. Düşmanın bu geniş hat üzerinde üç kolordusu bulunuyordu.

    Yunanlıların, tutundukları bu son mevzilerden de atılmaları, Türk ordusunun kesin sonuçlu bir muharebeyi kazanmasına gerek gösteriyordu. Ancak bu suretle düşmanın Anadolu'dan tamamen çıkartılması mümkün olabilecekti. Diğer taraftan gerek Yunanlılar gerekse İngilizler, mevsimin ilerlemiş olduğu, Türk Hükûmeti'nin içinde bulunduğu güçlükler ve Anadolu'daki ekonomik durumun ağırlığı sebebiyle Türk ordusunun genel bir taarruzunu imkânsız görüyorlar; ordumuzun bir süre daha dayandıktan sonra ister istemez barış isteğinde bulunacağını hesaplıyorlardı. Bu sebeple kendileri barışa yanaşmıyorlar, işgal ettikleri toprakları ellerinde bulundurarak vakit kazanmak suretiyle daha kârlı çıkmayı amaçlıyorlardı.

    Başkomutan Mustafa Kemal Paşa ise düşmanın hayal ürünü bu hesaplarının dışında taarruz hazırlıklarını sürdürmek suretiyle gerçekçi bir yol izliyor; ancak taarruzun zamanını ve şeklini son derece gizli tutuyordu. Çünkü Atatürk'e göre, "Yarım hazırlıkla , yarım tedbirlerle yapılacak taarruz, hiç taarruz etmemekten daha kötü idi". Nihayet eldeki bütün imkânlar kullanılarak, memleketin maddî ve mânevî bütün güçleri seferber edilerek taarruz zamanının geldiğine karar verildi. Ama yine de Yunanlılar asker sayısı, araç ve gereç yönünden üstünlüklerini korumakta idiler.

    Başkomutan tarafından en ince ayrıntılarına kadar hazırlanan Büyük Taarruz ve onu izleyecek meydan muharebesi plânı, 27/28 Temmuz 1922 gecesi, Akşehir'e çağrılan ordu komutanlarına açıklandı. Onların da görüşleri alınarak Batı Cephesi Ordularına 6 Ağustos 1922'de gizli olarak "taarruza hazırlık" emri verildi.

    Büyük taarruz plânı gerçekten dâhiyane, dâhiyane olduğu kadar da cüretli ve tehlikeli idi. Zira kuvvetlerimizin hemen tamamı, taarruzun siklet merkezi olarak kabul edilen Afyon-Konya demiryolunun güneyine kaydırılmış, başka cephelere kuvvet ayırma hususu ister istemez ikinci plânda düşünülmüştü. Bunun sonucu olarak Eskişehir-Ankara istikameti açık denecek bir durumda bırakılmıştı. Keza cephenin ağırlık merkezi olarak kabul edilen bölgenin arkası da göller bölgesine dayanıyordu. Başarısızlık halinde, bu bölgede savaşan l. Ordu'nun akıbeti kritikleşebilirdi. 29/2

    Bu plân, ancak büyük komutanların sevk ve idaresinde başarıya ulaşabilirdi ve bütün riskleri etkisiz kılacak faktör, ne pahasına olursa olsun mağlup olmamak kararı idi. Gerçekten de öyle oldu.

    26 Ağustos 1922 sabahı saat 5.30 da topçularımızın ateşiyle Kocatepe'den Büyük Türk Taarruzu başladı. Başkomutan da bu esnada Kocatepe'de bulunuyordu. Taarruz, kısa sürede Afyon Konya demiryolu hattı boyunca başarılı bir şekilde gelişti. Bu hattın güneyinden I. Ordu, kuzeyinden II. Ordu taarruz ediyordu. Ancak cephenin ağırlık merkezi, I. Ordu bölgesinde toplanmıştı.

    Başkomutan Mustafa Kemal Paşa'nın büyük bir basiretle ateş hattında yönettiği bu taarruzda ordumuzun Genelkurmay Başkanlığını Fevzi (Çakmak) Paşa, Batı Cephesi Komutanlığını İsmet Paşa üstlenmişti. I. Ordu'ya Nurettin Paşa, II. Ordu'ya Yakup Şevki Paşa, Süvari Kolordusu'na da Fahrettin (Altay) Paşa komuta ediyordu

    Süratli taarruz sonucu, 26/27 Ağustos gecesi Yunan ordusunun bir çok mevzii düşürüldü. Anî baskın şeklinde gelişen bu taarruz karşısında şaşıran Yunanlılar çekilmeye başladı. 27 Ağustos 1922'de ordumuz düşman işgalindeki Afyon'a girdi. Türk ordusunun bu ilerleyişi karşısında Yunan ordusu, Dumlupınar mevzilerine çekilme kararı aldı. Kuvvetlerimiz 29 Ağustos günü de Dumlupınar mevzilerine taarruza başladı. 30 Ağustos günü Dumlupınar bölgesinde 200.000 kişilik Yunan ordusu tamamen kuşatılmıştı. "Başkomutan Meydan Muharebesi" adını alan bugünkü savaşta, düşmanın büyük kısmı imha edildi. Bu gece Kütahya da ordumuz tarafından kurtarılmış bulunuyordu.

    Ancak, mağlup düşmanın çekilme yollarının da kesilmesi ve İzmir doğrultusunda aralıksız takibi gerekiyordu. Başkomutan,1 Eylül 1922 günü komutası altındaki kuvvetlere: "Ordular! İlk hedefiniz Akdenizdir, ileri!" emrini verdi.

    Son süratle İzmir yönünde ilerleyen kuvvetlerimiz, 1 Eylül' de Uşak'ı, 2 Eylül'de Eskişehir'i, 3 EyIül'de Nazilli, Simav, Salihli, Alaşehir ve Gördes'i, 6 Eylül'de Balıkesir ve Bilecik'i, 7 Eylül' de Aydın'ı, 8 Eylül'de de Manisa'yı kurtardılar. Bu takip esnasında l. Yunan Ordusu Komutanı General Trikopis ile 2. Yunan Ordusu Komutanı General Diyenis ve bir kısım yüksek rütbeli Yunan subayları esir alındılar. Nihayet Türk birlikleri 9 Eylül 1922 sabahı İzmir'e ulaştılar. Bu sabah Kadifekale'de Türk bayrağı dalgalanıyordu. Artık Anadolu, 4 yıl süren düşman istilâsından kurtarılmış, "Türkiye Türklerindir!" gerçeği bir kere daha gözler önüne serilmişti.

    Mondros Mütarekesi'yle başlatılan ve Sevr Antlaşması'yla gerçekleştirildiği zannedilen Türk milletini Anadolu topraklarından çıkarmak ve tarihten silmek isteyen korkunç ve hain zihniyete karşı, milletimizin maddî ve manevî bütün güç kaynaklarını seferber ederek kazandığı bu büyük zaferler Atatürk'ün ifadesi ile tek bir amaca yönelikti: "Kayıtsız şartsız bağımsız yeni bir Türk Devleti kurmak!" Atatürk diyor ki: "Hiç bir zafer, gaye değildir. Zafer ancak kendisinden daha büyük bir gayeyi elde etmek için gereken vasıtadır. Gaye, fikirdir. Zafer bir fikrin elde edilişine hizmeti nispetinde kıymet ifade eder. Bir fikrin elde edilişine dayanmayan bir zafer, ömürlü olamaz. O, boş bir gayrettir. Her büyük meydan muharebesinden, her büyük zaferin kazanılmasından sonra yeni bir âlem doğmalıdır, doğar. Yoksa başlı başına zafer, boşa gitmiş bir gayret olur".

    Büyük Türk Zaferinden sonra da Türk milleti için yeni bir âlem doğmuş; çağdaş, demokratik ve lâik Türk devletinin kuruluşuna uzanacak olan bütün yollar açılmıştı. Bu sebepledir ki memleketi düşman istilâsından temizleyen büyük askerî zaferleri takiben bu başarıların semerelerini toplamak üzere siyasî faaliyetlere önem verildi. 11 Ekim 1922'de İtilâf Devletleri'yle imzalanan Mudanya Mütarekesi ile silâhlar bırakıldı; Türk ve Yunan kuvvetleri arasındaki çarpışmalara son verildi. Yine bu anlaşmaya göre Edirne'yi de içine almak üzere Doğu Trakya'nın Yunanlılar tarafından tahliyesi kabul edildi; İstanbul ve Boğazlar bazı kayıtlarla idaremize bırakıldı.

    1 Kasım 1922'de Türkiye Büyük Millet Meclisi kararı ile saltanatla hilâfet birbirinden ayrılarak saltanat kaldırıldı. O gün Mustafa Kemal Paşa, Meclis kürsüsünden şunları söylemişti: "Millet, mukadderatını doğrudan doğruya eline aldı ve millî saltanat ve hâkimiyetini bir şâhısta değil, bütün fertleri tarafından seçilmiş vekillerden oluşan bir Meclis-i Âli'de temsil etti. İşte o Meclis, Meclis-i Âli'nizdir; Türkiye Büyük Millet Meclisi'dir. Milletin saltanat ve hâkimiyet makamı yalnız ve ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi'dir". Meclis'in bu tarihî kararı üzerine Vahdettin bir İngiliz harp gemisiyle yurt dışına kaçtı.


    romanist08-25-2005, 10:31 PM

    Artık sıra barış görüşmelerine gelmişti. Lozan Barış Konferansı, 20 Kasım 1922 günü toplandı. Aylarca süren, zaman zaman da çok çetinleşen bu görüşmelerde Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti'ni -Mudanya görüşmelerinde olduğu gibi- İsmet (İnönü) Paşa temsil ediyordu. Nihayet 24 Temmuz 1923 günü antlaşma imzalandı. Bu antlaşma ile yeni Türkiye Devleti'nin bağımsızlığı bütün dünyaca onaylanıyor, millî sınırlarımız çiziliyor, ekonomik alanda Osmanlılar devrinden kalma eski pürüzler temizlenerek kapitülâsyonlar kaldırılıyordu. Diplomasi alanında kazanılan bu sonuç gerçekten çok önemliydi. Zira bu antlaşma Atatürk'ün ifadesiyle "Türk milleti aleyhine asırlardan beri hazırlanmış ve Sevr Antlaşması'yla tamamlandığı zannedilmiş büyük bir suikastın yıkılışını ifade eden bir vesika" idi. "Bu sebeple Osmanlı devrine ait tarihte benzeri görülmemiş bir siyasî zafer eseri idi".

    13 Ekim 1923'de Ankara, Büyük Millet Meclisi kararı ile, Türkiye Devleti'nin Hükûmet Merkezi oldu. Artık mevcut yönetimin isminin de açıkça ifadesi ve ilânı gerekiyordu. Nihayet 29 Ekim 1923 akşamı, yapılan bir Anayasa değişikliği ile - Cumhuriyet ilân olundu. Milletvekilleri bu büyük olayı ayakta "Yaşasın Cumhuriyet!" sesleriyle kutladılar. Bu sonucu takiben Cumhurbaşkanlığı seçimine geçildi. Ankara Milletvekili Mustafa Kemal Paşa, oy birliği ile Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk Cumhurbaşkanı seçildi.

    Cumhuriyetin ilânı ile gerçekleşen bu büyük inkılâbın yanı sıra devlet örgütü ve toplum yönetiminin de çağdaş devlet anlayışına uygun olarak lâikleşmesi gerekiyordu. Böyle bir anlayış içinde halifeli Cumhuriyet söz konusu olamazdı. Bu sebeple 3 Mart 1924'te artık hiçbir lüzumu kalmayan, aksine zararlı bir kuruluş halini almış bulunan halifelik de kaldırıldı ve son halifeyle beraber Osmanlı hanedanı yurt dışına çıkarıldı.

    Artık devletin modern bir şekil alması ve milletin çağdaş uygarlık seviyesine en kısa zamanda erişebilmesi yolunda büyük inkılâplar birbirini takibe başladı. Bu devre esnasında şapka ve kıyafet inkılâpları yapıldı. Halkı uyuşukluğa sevk ederek her türlü hayat enerjisini yok eden tekkeler, zaviyeler, türbeler kapatıldı; Şeriye ve Evkaf Vekâleti kaldirıldı. Lâik devlet prensibi kabul edilerek din ve devlet işleri kesin olarak birbirinden ayrıldı. Hukuk alanında, şeriye mahkemeleri ve Mecelle kaldırılarak Türk Medenî Kanunu'yla beraber birçok yeni kanunlar kabul edildi.

    İlim ve kültür işlerine büyük önem verildi; Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu kurularak Türk tarihi ve Türk dili üzerinde çalışmalar yapıldı. Medreseler kapatılarak çağdaş kültürü benimseyen Cumhuriyet okulları açıldı. Eğitim ve öğretimde, lâik ve millî bir yol takip edildi. Atatürk'ün en büyük eserlerinden biri olan Harf İnkılâbı meydana geldi; Arap harfleri terk edilerek Lâtin harfleri esasına dayanan Türk alfabesi yapıldı. Üniversite'de de büyük bir reform gerçekleştirilerek ona çağdaş bir görünüm kazandırıldı; bu arada ihtiyaç duyulan çeşitli fakülteler ve kürsüler açıldı. Uluslar arası takvim, saat ve rakamlar kabul edildi. Kadın hukukunda reform yapıÎarak Türk kadınına seçme ve seçilme hakkı tanındı.

    Ekonomik hareketlere önem verildi. 1923 yılında Türkiye'de ilk defa olarak bir İktisat Kongresi toplanarak memleketin ekonomik problemleri görüşüldü. Ziraî faaliyetler genişletildi; ticaret ve millî sanayi geliştirildi. Sağlık işlerine önem verildi. Güçlü bir ordu kuruldu. Yeni Türkiye Devleti'nin temeli olan bütün bu inkılâplara

    "Atatürk İnkılâpları" adı verildi. İnkılâpların memlekette daha süratle ve daha sağlam yerleşmesi için bütün Türk halkını içine almak üzere Cumhuriyet Halk Partisi teşkil edildi. Cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, lâiklik ve inkılâpçılık Türkiye siyasetinin ilkeleri olarak kabul edildi.

    Milleti çağdaş uygarlığa gotüren bu zorunlu gidiş karşısında, muhalefeti teşkil eden, fakat bir kolu da tutuculuğa ve gericiliğe dayanan bir grup tedirgin oldu. Politik sahada da kendilerine temsilciler bulan bu grup, bütün bu gidişten Atatürk'ü sorumlu tuttukları için ona birkaç suikast girişiminde bulundularsa da muvaffak olamadılar ve millet tarafından tel'in edildiler.

    Mustafa Kemal Paşa, inkılâpların büyük kısmını başardıktan sonra Türk bağımsızlık mücadelesini ve yeni Türkiye'nin kuruluşunu anlatan Büyük Nutku'nu yazdı. Bunu 1927 yılında, Parti Kongresi'nde altı gün devam eden büyüleyici hitabetiyle okudu. Değerli tahlil ve tenkitlerle dolu olan bu eser, Türk tarihinin olduğu kadar Türk edebiyatının da ölmez eserleri arasında yer aldı.
    Eğer bir gün
    dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa,
    Rabb'ine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme!

    Derdine dönüp "BENİM ÇOK BÜYÜK BİR RABB'İM VAR!" de!

  5. #5
    Mavi Admin

    Atatürk Biography of Ataturk Founder And The Fırst President Of The Turkısh Republic

    Mustafa Kemal Atatürk Biography of Ataturk Founder And The Fırst President Of The Turkısh Republic
    Biography of Ataturk

    Mustafa Kemal ATATURK

    (1881 - 1938 )


    Atatürk was born in 1881 at the Kocakasım ward of Salonika, in a three story pink house located on Islahhane Street. His father is Ali Rıza Efendi and his mother Zübeyde Hanım. His paternal grandfather, Hafız Ahmed Efendi belonged to the Kocacık nomads who were settled in Macedonia during the XIV - XV th centuries. His mother Zübeyde Hanım was the daughter of an Old Turkish family who had settled in the town of Langasa near Salonika. Ali Rıza Efendi, who worked as militia officer, title deed clerck and lumber trader, married Zübeyde Hanım in 1871. Four of the 5 siblings of Atatürk died at early ages and only one sister, Makbule (Atadan) survived, and lived until 1956.

    Upon reaching school age, little Mustafa started school at the neighborhood classes of Hafız Mehmet Efendi and later, with his father's choice, was transferred to Şemsi Efendi School. He lost his father in 1888 where upon he stayed at the farm of his maternal uncle for a while and returned to Salonika to complete his studies. He registered at the Salonika Mülkiye Rüştiye (secondary school) and soon transferred to the military Rüştiye. While at this school, his math teacher, also named Mustafa, added "Kemal" to his name. He attended the Manastır Military School between 1896 - 1899 and later the Military School in İstanbul from which he graduated in 1902 with the rank of lieutenant. He later entered the Military Academy and graduated on January 11, 1905 with the rank of major. Between 1905 - 1907 he was stationed in Damascus with the 5th. Army. In 1907 he was promoted to the rank of "Kolağası" (senior major) and was posted with the III rd Army , which was stationed in Manastır. He was the Staff Officer of the "Special Troops" (Hareket Ordusu) which entered İstanbul on April 19, 1909. He was sent to Paris in 1910 where he attended the Picardie manuevers. In 1911 he started to work at the General Staff Office in İstanbul.
    Mustafa Kemal was stationed at Tobruk and Derne regions with a group of his friends during the war which started with the Italian attack on Tripoli. He won the Tobruk battle in 22 December 1911 against the Italians. On March 6, 1912 he was made the Commander of Derne.

    When the Balkan War started in October 1912, Mustafa Kemal joined the battle with units from Gallipoli and Bolayır. His contributions to the recapturing of Dimetoka and Edirne were considerable. In 1913 he was assigned to Sofia as a military attache. In 1914, while still at this post, he was promoted to the rank of lieutenant colonel. His term as an attache ended in January 1915. By that time the First World War had started and the ottomon Empire was inevitably involved. Mustafa Kemal was posted to Tekirdağ with the assignment of forming the 19th Division.

    Mustafa Kemal put his signature under a legend of heroism at Çanakkale during the First World War, which had started in 1914, and had the Allied Powers admit to the fact that "Çanakkale is unpassable!" On March 18, 1915 when the English and French navies in an attempt to force their way up the Çanakkale Strait gave heavy loses, they decided to put units on land at Gallipoli Peninsula. The enemy forces which landed at Arıburnu on 25 April 1915 were stopped by 19th Divison under Mustafa Kemal's command at Conkbayırı. Mustafa Kemal was promoted to the rank of colonel after this victory. English forces attacked at Arıburnu once more on 6-7 August 1915. Mustafa Kemal, as the Commander of the Anafartalar Forces won the Anafartalar Victory on 6-7 August 1915. This victory was followed by the victories of Kireçtepe on August 17, and the Second Anafartalar Victory on August 21. Turkish nation who lost about 253.000 men at battle, had managed to emerge in honour against the Allied forces. Actually the fate at trenches changed when Mustafa Kemal addressed his soldiers with the words "I am not giving you an order to attack, I am ordering you to die!"

    Mustafa Kemal was stationed at Edirne and Diyarbakır after the Çanakkale wars and was promoted to the rank of lieutenant general on 1 April 1916. He fought against the Russian forces and recaptured Muş and Bitlis. Following short assignments at Damascus and Khallepo, he came to İstanbul in 1917. He traveled to Germany with Vahdettin Efendi, the heir to the throne. He became sick after this trip and went to Vienna and Karisbad for treatment. He returned to Khalleppo on 15 August 1918 as the Commander of the 7th army. At this front, he fought successful defence wars. He was appointed as the Commandar of Yıldırım Armies one day after the signing of the armistice at Mondros. When this army was disbanded, he came to İstanbul on November 13, 1918 and started to work at the Ministry of Defence.

    When, following the Mondros Armistice, the Allied forces started to take over the Ottoman armies, Mustafa Kemal went to Samsun on May 19, 1919 as 9th Army Inspector. With the circular he published on 22 June 1919 at Amasya, he declared that " The freedom of the nation shall be restored with the resolve and determination of the nation itself" and called the meeting of the Sivas Congress. He convened Erzurum Congress during 23 July - 7 August 1919 and Sivas Congress during 4 - 11 September 1919, thus defining the path to be followed towards the freedom of the motherland. He was met with great enthusiasm in Ankara on 27 December 1919. With the initiation of the Turkish Grand National Assembly on 23 April 1920, a significant step was taken on the way to establishing the Turkish Republic. Mustafa Kemal was elected as the head of the national assembly as well as the head of the government. The Grand National Assembly started to put into effect the necessary legislative measures so as to enable the Independence War to come to a successful conclusion.

    Turkish War of Independence started with the first bullet shot at enemy on 15 May 1919 during the Gerek occupation of İzmir. The fight against the victors of the First World War who had divided up the Ottoman Empire with the Treaty of Sevres signed on 10 August 1920, initially started with the militia forces called Kuva-yi Milliye. Turkish Assembly later initiated a regular army and achieving integration between the army and the militia, was able to conclude the war in victory.

    The significant stages of the Turkish War of Independence under the Command of Mustafa Kemal are

    • Recapturing Sarıkamış, Kars and Gümrü
    • Çukurova, Gazi Antep, Kahramanmaraş, Şanlı Urfa defenses (1919 - 1921)
    • Ist İnönü Victory
    • IInd İnönü Victory
    • Sakarya Victory
    • Great Attack, Battle of the Chief Commander and the Great Victory

    After the Sakarya Victory, National Assembly bestowed the rank of marashal on Mustafa Kemal and the Gazi (veteran) title. War of Independences came to end with the Lozanne Agreement, which was signed on 24 July 1923. Hence, there were no longer any obstacles to create a new nation on Turkish soil which Treaty of Sevre had torn to pieces leaving Turks an area the size of 5-6 provinces.

    The National Assembly which first convened on 23 April 1920 in Ankara was the first clue to the Turkish Republic. The successful management of the War of Independence by this assembly accelerated the founding of the new Turkish State. On 1 November 1922, the offices of the Sultan and caliph were severed from one other and the former was abolished. There was no longer any administrative ties with the Ottoman Empire. On 29 October 1923, Turkish Republic was formally proclaimed and Atatürk was unanimously elected as its first President. On 30 October 1923, the first government of the Republic was formed by İsmet İnönü. Turkish Republic started to grow on the foundations of the twin principles "Sovereignty, unconditionally belongs to the nation" and "peace at home, peace in the world,"

    Atatürk undertook a series of reforms to "raise Turkey to the level of modern civilization" which can be grouped under five titles

    1. Political Reforms
    Abolishment of the office of the Sultan (November 1922)
    Proclamation of the Republic (29 October 1923)
    Abolishment of the caliph (3 March 1924)

    2. Social Reforms
    Recognition of equal rights to men and women (1926 - 1934)
    Reform of Headgear and Dress (25 November 1925)
    Closure of mausoleums and dervish lodges (30 November 1925)
    Law on family names (21 June 1934)
    Abolishment of titles and by-names (26 November 1934)
    Adoption of international calendar, hours and measurements (1925 - 1931)

    3. Legal Reforms
    Abolishment of the Canon Law (1924 - 1937)
    Transfer to a secular law structure by adoption of Turkish Civil Code and other laws (1924 - 1937)

    4. Reforms in the fields of education and culture
    Unification of education (3 March 1924)
    Adoption of new Turkish alphabet (1 November 1928)
    Establishment of Turkish Language and History Institutions (1931 - 1932)
    Regulation of the university education (31 May 1933)
    Innovations in fine arts

    5. Economic Reforms
    Abolution of tithe
    Encouragement of the farmers
    Establishment of model farms

    Establishment of industrial facilities, and putting into effect a law for Incentives for the Industry
    Putting into effect Ist and IInd Development Plans (1933-1937), to develop transportation networks
    Acccording to the Law on Family Names, the Turkish Grand Assembly gave "Atatürk" (Father of Turks) as last name to Mustafa Kemal on 24 November 1934.
    Atatürk was elected as the Speaker of the Grand Assembly on 24 April 1920 and again on 13 August 1923. This was a position equal to that of the president as well as the prime minister. Republic was proclaimed on 29 October 1923 and Atatürk was elected as the first President. Elections for President were renewed every four years according to the Constitution. In 1927, 1931 and 1935 Turkish Grand Assembly again elected Atatürk as the president.

    Atatürk took frequent trips around the country and inspected locally the works undertaken by the state, giving directives were problems were faced. As president he was host to visiting foreign presidents, prime ministers and ministers.
    He read his Great Speech, which covers the War of Independence and the founding of the Republic on 15 - 20 October 1927, and his 10th Year Speech on 29 October 1933.
    Atatürk led a very simple private life. He married Latife Hanım on 29 January 1923. They took many trips to different parts of the country together. This marriage lasted until 5 August 1925. A great lover of children he adopted girls named Afet (İnan), Sabiha (Gökçen), Fikriye, Ülkü, Nebile, Rukiye and Zehra and a shepperd boy named Mustafa. He also took two boys called Abdurrahim and İhsan under his protection. He provided for the futures of these children who survived.

    He donated his farms to the Treasury in 1937 and some of his real estate to municipalities of Ankara and Bursa. He divided his inheritance among his sister, his adopted children and to the Turkish History and Language Institutions. He enjoyed books and music as well as dancing, horse riding and swimming. He was extremely interested in Zeybek dances, wrestling and the Rumelia folk songs. Games of billards and backgammon gave him great pleasure. He valued his horse Sakarya and his dog Fox . He had a rich library. He used to invite statesman, scholars and artists to dinners where the problems of the country were discussed. He was particular about his appearence and enjoyed dressing well. He was also a lover of nature. He used to frequent the Atatürk Forest Farm and join in the work.
    He knew French and German. Atatürk died on 10 November 1938 at 9.05 A.M at Dolmabahçe Palace, defeated by the liver ailment he was suffering from. He was taken to his temporary place of rest at the Ethnograpy Museum in Ankara on 21 November 1938. When the mausoleum was completed, he was taken to his permanent rest place with a grand ceremony on 10 November 1953.

    Eğer bir gün
    dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa,
    Rabb'ine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme!

    Derdine dönüp "BENİM ÇOK BÜYÜK BİR RABB'İM VAR!" de!

+ Cevap Ver
Sayfa 1/2 12 SonSon
  • Konuyu değerlendir: Bu konuyu beğendiniz mi?

    Mustafa Kemal Atatürk's Life - Atatürkün Hayatı ingilizce

    Değerlendirme: Toplam 0 oy almıştır, ortalama Değerlendirmesi puandır.

Konu Bilgileri

Users Browsing this Thread

Şu an 1 kullanıcı var. (0 üye ve 1 konuk)

Benzer Konular

  1. Mustafa Kemal Atatürk Kimdir İngilizce
    By MaqiwoL in forum Mustafa Kemal Atatürk
    Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 02.06.12, 00:06
  2. Mustafa Kemal Atatürkün Katıldığı Savaşlar İngilizce
    By mavi_su in forum Mustafa Kemal Atatürk
    Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 12.05.12, 04:08
  3. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 01.11.11, 19:47
  4. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 31.05.10, 02:24


  • Konu Acma Yetkiniz Var
  • Mesaj Yazma Yetkiniz Var
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok

Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0 RC 2 ©2011, Crawlability, Inc.